Dagboek Nick, aflevering 3

De intelligente Lockdown kwam op zijn eind. Het virus was een stuk teruggedrongen en ik zat op de bank , in mijn huis, na te denken over mijn toekomst. Dat er een tweede golf zou komen was als goed is zeker. Ik leerde iedere dag, met cursussen online over het virus. Ik wilde mee denken, over de corona crisis. In eerste instantie binnen mijn instelling, dus maakte ik een plan over hoe een eventuele volgende uitbraak, bestreden moet worden. Niet meer een algeheel bezoekverbod, maar maatwerk. Achteraf bleek ook dat de brancheorganisatie van de gehandicaptenzorg dit vond.

Omdat ik geen professional ben, begon ik rond deze tijd op Twitter mijn mening te verkondigen, ongevraagd. Dit doe ik tot de dag van vandaag nog steeds, het is de manier om toch een beetje het gevoel te hebben mee te doen in de strijd tegen het virus

Ik zat nog steeds op de bank in mijn oude huis, en ik bedacht me: ik wil hier weg. Dit wil ik al een jaar maar nu ben ik serieus, ik ben het zat hier. Tijdens een zoom afspraak met een ambtenaar van de gemeente, voor mijn inzet voor de lokale WMO Raad, hoorde ik ineens dat het voor mij misschien mogelijk was om urgentie voor een sociale huurwoning te krijgen, op basis van uitstroom uit maatschappelijke instelling. Er begon een lichtje in mijn hart te branden wat daarna niet meer uit ging. Er was een mogelijkheid tot hier weg gaan! En dan kan ik eindelijk, alle ellende die begon in 2013 toen men dacht dat ik alleen maar in een instelling zou kunnen wonen, opruimen. Ik ging snel door met de aanvraag. Dit duurde wel lang en was heel erg bureaucratisch. Ik mocht niet zelf aanvragen, dat moest begeleiding doen, terwijl ik het zelf beter kon. De begeleiding was niet zo goed in administratieve zaken, maar het kwam allemaal goed, en begin oktober 2020 had ik mijn urgentieverklaring op zak.

Zou ik een huis vinden? En verhuizen in corona tijd, hoe gaat dat? Dat is iets voor mijn volgende dagboek post. Stay tuned.

Stoppen?

“En dan komt het toch bij je naar boven borrelen. Zal ik dan nu toch maar met pensioen gaan? Mijn man en ik, wij praten er veel over. We zijn er nog niet helemaal uit.”

Irna Mulder is leerkracht in het basisonderwijs. Hier geeft zij een inkijk in haar twijfels: is het nog veilig om als leerkracht te blijven werken?

In december schreef ik al een verhaal voor “onderwijskoppen”. Stoppen of niet stoppen noemde ik het toen. Toen was de conclusie, nee, ik kan het nog niet. Zoveel liefde voor het vak nog, zoveel energie om er steeds weer tegenaan te gaan. De kinderen missen… Een absolute “NEE”. En dan ben je nog geen zes maanden verder en ziet je wereld er anders uit en is je gevoel ook opeens heel anders. Reden: “Corona”. Tjonge, wat kan de wereld, en dus ook jouw wereld snel veranderen.

Laat ik bij het begin beginnen. Het is donderdag 12 maart. Op school wordt er druk gespeculeerd. Gaan we dicht, ja of nee. En zo ja, wanneer.

Irna Mulder
Groep 5a
Basisschool de Korenaer
Oss

Voor mij is het duidelijk, maandag zijn we hier niet meer….Toch hang ik op vrijdag na schooltijd het programma voor maandag 16 maart op het bord….. Weken later, als we op school pakketten aan het klaarmaken zijn voor de kinderen hangt het er nog steeds. Als een stille getuige van wat er is gebeurd.

Waar zijn wij in beland? Naast de zorgen over onze eigen gezondheid en alle naasten, ons eigen gezin met een hoogzwangere dochter, zijn er ook vele taken voor school uit te voeren. Een kind uit de klas dat “kwijt is”, zoals ze dat dan zeggen, Teams eigen maken (heb ik écht wel slapeloze nachten van gehad), contacten onderhouden met kinderen en ouders, niet alleen maar onder schooltijden, ook vroeg in de ochtend en in de avonden, de weekenden.

Het ging maar door. Veel contact met collega Isabel, pakketten klaarmaken voor de kinderen zodat ze thuis kunnen werken, online lessen voorbereiden en geven, challenges sturen voor de kinderen die wat extra’s nodig hebben en willen, blogs en mails schrijven voor Schoudercom, ons oudercommunicatiekanaal. Voorlezen én opnemen zodat de kinderen toch de stem van hun juf horen en lekker naar een verhaal kunnen luisteren….de taken zijn eindeloos, maar ook op de een of andere manier “vernieuwend” en geven ze mij ook weer energie.

Toch knaagt er iets in mijn achterhoofd. Wat als….de scholen weer open gaan? Is de veiligheid gegarandeerd? Zijn er voldoende materialen om de hygiëne te waarborgen? Wordt er extra schoonmaak ingehuurd? Kunnen de kinderen mij en mijn collega’s besmetten? Hoe snel springt die besmetting dan eventueel over op mij? Houden mijn collega’s zich aan de 1,5 m afstand? Stel dat ik “het oploop” via school en ik geef de besmetting door aan mijn man? Kan ik dat mijzelf vergeven? Als ik er eventueel heel erg ziek van word en er staat mij een revalidatietijd te wachten, kom ik met mijn bijna 64 jaar dan nog aan het werk daarna? En moet ik mijn hoogzwangere dochter (die niet zomaar even zwanger is geworden, ze hebben er veel voor over moeten hebben) opzadelen met de extra zorgen om haar ouders?

Ook de vragen zijn eindeloos en die vragen geven mij géén energie. Op sommige vragen weet ik voor mijzelf ook wel een antwoord, maar op heel veel vragen niet. Dan de gekke regels van RIVM. Opeens wordt de leeftijdsgrens weer naar 70+ gezet. Een BMI van 40+ en je zit in de risicogroep. Het helpt allemaal niet mee…. En dan komt het toch bij je naar boven borrelen. Zal ik dan nu toch maar met pensioen gaan? Mijn man en ik, wij praten er veel over. We zijn er nog niet helemaal uit. Niemand kan jou hier ook raad in geven. De beslissing is aan ons. Is die moeilijk? Ja, héél moeilijk…..Dit is niet wat ik in gedachten had met “fijn met pensioen gaan” en “op het moment dat het goed is zó”. Ik had mijzelf iets anders gegund.

Maar….dan is er een wonderbaarlijk mooi ventje in ons gezin bijgekomen . Ons 1e kleinkind, Parker Hoeben. Om dit mannetje te mogen ontmoeten hebben wij de quarantaine volgehouden, zijn wij heel voorzichtig geweest en hebben onszelf veel ontzegd. We hebben kennisgemaakt en ja, alle clichés zijn waar…je bent verkocht als je je dochter met zo’n klein frummeltje in bed ziet liggen. Mooier is er niet op dit moment. En misschien maakt dat de beslissing ook wel weer heel eenvoudig.

Irna Mulder
Leerkracht Primair Onderwijs

Dit artikel werd eerder gepubliceerd op Onderwijskoppen.
Afbeelding artikelkop: Boy Vectors by Vecteezy

Persconferentie over invoering avondklok

Op dinsdag 20 januari maakt demissionair minister-president Mark Rutte bekend dat het demissionair kabinet het voornemen heeft om landelijk een avondklok in te stellen.

De NOS bericht hierover:
“Het kabinet heeft het voornemen om in het hele land een avondklok in te stellen van 20.30 uur tot 04.30 uur. … Over de avondklok benadrukte Rutte dat de Tweede Kamer nog moet instemmen, pas daarna wordt een definitief besluit genomen en wordt duidelijk of en wanneer de avondklok wordt ingevoerd.”

Daarnaast worden een aantal andere maatregelen ingevoerd:
“Het advies voor het aantal te ontvangen en af te leggen bezoeken gaat naar maximaal één persoon per dag. Het maximaal aantal aanwezigen op een begrafenis of crematie gaat terug naar maximaal 50 personen. Ook wordt er een vliegverbod ingesteld voor vluchten uit het Verenigd Koninkrijk, Zuid-Afrika en Zuid-Amerika.”

Bekijk de persconferentie:

Een verzameling van de krantenkoppen:
De Telegraaf: ’Als Kamer instemt komt er een avondklok’
De Volkskrant: ‘Naderende avondklok: Veel vraag naar leenhonden om uit te laten en jassen van maaltijdbezorgers
Trouw: ‘Het kabinet wil Nederland inderdaad aan de avondklok


Laatste update: 20-1-2021 17:00
Afbeelding: created by freepik

Dagboek Nick, Aflevering 2

We spreken 22 maart 2020. Ik had net een nacht bij mijn ouders geslapen, ivm dat mijn operatiewonden nu zonder verband mochten, en er moest strak in de gaten houden worden of ik zwelling zou krijgen. Het plan was, om maandag 23 maart terug te keren naar mijn eigen huis. Het huis, waar ik op dat moment woonde, viel onder een instelling voor lichamelijk gehandicapten zorg, echter had ik een eigen appartement, en ontving ik geen zorg. De huishoudelijke ondersteuning had ik begin maart stopgezet, dit in verband met angst op een coronabesmetting. De verplichte begeleidingsgesprekken deed ik telefonisch, er mocht niemand van het personeel mijn huis meer in.

Het is 22 maart, en ik zit bij mijn ouders aan tafel voor de lunch. Ik vraag aan mijn vader of hij me in die middag (lopend, hij mijn rolstoel duwend, door mijn operatie mocht ik nog niet zelf rijden) naar huis wilde brengen. Ik zei: ik heb een slecht gevoel. Ik ben bang dat als die persconferentie morgen komt, dat ik niet meer naar huis mag daarna, je weet nooit wat die instellingen verzinnen. Mijn vader mopperde wat, zijn plannen werden omgegooid maar in die middag bracht ie me naar huis.

En dat was maar goed ook. 23 maart, de intelligente lockdown werd afgekondigd. Met voor mij, veel grotere gevolgen dan voor de gemiddelde burger. Instellingen gingen op slot. Bezoekverboden, verplicht temperatuur op laten nemen, en een stricte order blijf thuis behalve voor boodschappen, waren ineens aan de orde van de dag. Als ik niet bijtijds naar huis was gegaan, had ik tot 1 juni bij mijn ouders moeten blijven

Mijn wonden moesten nog verzorgd, en dat vertrouwde ik het personeel van de instelling niet toe. Mijn vader mocht dit dus een aantal keer per week komen doen, onder stricte regels. Het mocht geen ” visite” worden zeg maar. Ondertussen deed de begeleiding, welke ik telefonisch verplicht sprak, streng en fel. “als je coronaklachten krijgt, dan weet ik zeker dat je je huis uitgesleept wordt” En : “we mogen de politie inschakelen om bezoek te verwijderen, hoor”. Ook kreeg ik van een begeleider te horen dat ik haar in gevaar bracht. En waarmee? Geen idee, ik was herstellende van een operatie en ik kon niet eens de deur uit, want ik kon door complicaties pas halverwege april mijn eigen rolstoel weer voort bewegen.

Ik heb een trauma overgehouden aan de eerste golf. De bozige begeleiders. Het minder mogen dan de rest van Nederland. In de eerste golf stak ik mijn kop in het zand. Ik ben geen risicogroep, deze regels van de instelling slaan nergens op. Ik ontkende mijn eigen zijn, in de hoop zo van de extra instellingsmaatregelen af te komen, die mij onmenselijk lieten voelen.

Ik wist dat ik hier weg moest. Maar hoe? Stay tuned voor het vervolg.

Grote vraagtekens bij immuniteit tegen nieuwe virusvarianten

Nieuw onderzoek naar resistentie tegen antilichamen (preprint)

Als je eerder besmet bent geraakt met het SARS-CoV-2 virus, ben je meestal voor bepaalde tijd beschermd tegen herinfectie. Volgens een nieuwe studie kan de nieuwe variant 501Y.V2 die immuniteit omzeilen, waardoor mensen die eerder besmet raakten en misschien ook mensen die gevaccineerd zijn, risico lopen opnieuw besmet te raken.

Mensen die hersteld zijn van een SARS-CoV-2-infectie, worden meestal beschermd tegen een tweede besmetting (herinfectie). Dit komt doordat ze neutraliserende antilichamen ontwikkelen die minstens een aantal maanden in hun bloed blijven. Het is echter onzeker hoe goed die antilichamen beschermen tegen mutaties van het virus.

In december 2020 werden een aantal nieuwe varianten ontdekt. Variant B.1.1.7, de ‘Britse variant’, verspreidt zich ook in Nederland. Het RIVM schat dat van de mensen die afgelopen week besmet werden, er ongeveer 10% de meer besmettelijke variant B.1.1.7 heeft. Het Pfizer vaccin, waar ook Nederland in deze eerste vaccinatieronde mee vaccineert, lijkt voldoende te beschermen tegen deze variant. Maar andere varianten, die onder meer worden gevonden in Zuid-Afrika en Brazilië, lijken te kunnen ontsnappen aan neutraliserende antilichamen, waardoor nog onzeker is of de vaccins er voldoende bescherming tegen bieden.

Evolutionair voordeel

Hoewel de varianten uit het Verenigd Koninkrijk, Zuid-Afrika en Brazilië eenzelfde soort mutatie kennen, zijn ze toch verschillend. Alle drie de varianten blijken meer overdraagbaar te zijn, waardoor ze zich sneller verspreiden. Het feit dat mutaties in het spike-eiwit N501Y in korte tijd nu drie keer – onafhankelijk van elkaar – zijn opgedoken, suggereert dat ze een evolutionair voordeel kennen en andere varianten van het virus kunnen verdringen.

Maar de varianten die onder meer in Zuid-Afrika en Brazilië werden gevonden hebben misschien een bijkomend voordeel. Een recente studie suggereert dat virussen met de E484K-mutatie mogelijk beter zijn in het ontwijken van antilichamen uit het bloedplasma van herstelde COVID-19-patiënten. Wetenschappers vragen zich nu af of de varianten in Zuid-Afrika en Brazilië zich juist verspreiden omdat ze dit kleine voordeel hebben bij het overwinnen van eerdere immuniteit. 

Het virus is resistent geworden

De variant 501Y.V2 kent negen spike-mutaties. De belangrijkste spike-mutaties in deze variant, K417N en E484K, hebben belangrijke consequenties voor de immuniteit. Deze mutaties werd gevonden in de virusstammen B.1.1.248 (in omloop in Brazilië) en B.1.351 (in omloop in Zuid-Afrika, Namibië, Zambia en Botswana). Deze virusstammen ontstonden dus onafhankelijk van elkaar, maar kennen een gelijksoortige mutatie. En het zijn deze mutaties, die onderzoekers zorgen baart.

Het Zuid-Afrikaanse Nationaal Instituut voor Overdraagbare ziekten stelt in een verklaring op haar website: “Antilichamen binden aan specifieke delen van het spike-eiwit die zijn gemuteerd in de nieuwe variant (K417N en E484K). We weten nu dat deze mutaties ervoor hebben gezorgd dat het virus resistent is geworden tegen neutralisatie van antilichamen.” Uit afgenomen bloedmonsters blijkt dat van de helft van de mensen die zijn getest, alle neutraliserende activiteit verloren was gegaan, waardoor ze mogelijk niet langer beschermd zijn tegen herinfectie. Bij de andere helft van de geteste personen waren de niveaus van antilichamen verlaagd. Het risico op herinfectie in deze gevallen is nog niet bekend. 

Uit nieuw onderzoek blijkt dat mutant 501Y.V2 ontsnapt aan antilichamen en dat deletie van drie aminozuren de aanmaak van afweerstoffen dramatisch wijzigt. Uit de studie blijkt dat ook mensen die eerder Covid-19 hebben gehad, een aanzienlijk risico hebben opnieuw besmet te raken met een van de nieuwe varianten van het coronavirus.

Ook de vaccins moeten evolueren

Deze ontwikkelingen hebben ook gevolgen voor de effectiviteit van de vaccins, die juist zijn ontworpen op immuunreacties op het spike-eiwit. De vaccins kunnen tegen deze nieuwe varianten minder werkzaam zijn. Toch blijft nog een aanzienlijk deel van de eerder aangemaakte antilichamen actief tegen 501Y.V2 en is het nog onbekend wat de werkzaamheid zal zijn van T-celreacties, die ook een rol spelen in de immuniteit tegen het virus. Het Zuid-Afrikaanse Instituut voor Overdraagbare ziektenzegt daarover: “Ook al zou de werkzaamheid van de vaccins met 50 procent verminderen, dan bieden ze alsnog een bepaalde bescherming”. Er bestaat echter nog grote onzekerheid over zowel de mate van bescherming tegen infectie, als over hoe goed de vaccins beschermen tegen ernstige ziekte. Wat wel zeker is: de nu ontwikkelde vaccins zullen op zichzelf geen einde kunnen maken aan de pandemie.

Het virus muteert en de nieuwe mutanten blijken dus een evolutionair voordeel te hebben. De vaccins zullen mee moeten evolueren. Vaccinproducenten zullen hun vaccins misschien wel periodiek moeten bijwerken als meer mutaties zoals E484K zich opstapelen. Volgens de fabrikanten kunnen de huidige mRNA COVID-19 vaccins in slechts zes weken worden geüpdatet. Maar productie op grote schaal en de distributie wereldwijd zal, net zoals nu, voorlopig nog een lange tijd in beslag nemen.

Daarnaast suggereren onderzoekers dat vaccins waarvan de werkzaamheid grotendeels afhankelijk is van reacties op het S- antigeen, inherent beperkt zijn door de opkomst van nieuwe stammen en daardoor frequent moeten worden herontworpen. Een vaccin dat een krachtige T-celrespons oproept, zou veel minder onderhevig zijn aan veranderingen als gevolg van opeenvolgende mutaties en zou een betere en efficiëntere bescherming tegen de ziekte COVID-19 bieden.

Andere preventieve maatregelen geven de beste bescherming

De varianten met deze mutaties verspreiden zich snel. Variant B.1.1.248 is in omloop in Brazilië, en lijkt in de zwaar getroffen stad Manaus snel aan terrein te winnen. Deze variant werd ook gevonden in Japan. Variant B.1.351 is nu de dominante variant in Zuid-Afrika en Zambia, en werd al aangetroffen in minstens 12 andere landen, waaronder ook 1 geval in Nederland.

Aangezien de kans groot is dat mensen die eerder besmet raakten met het coronavirus opnieuw besmet kunnen raken door een van de nieuwe varianten en het virus zich bovendien nog altijd verder ontwikkelt, is het steeds minder waarschijnlijk dat immuniteit op korte termijn door vaccins bereikt kan worden.

Het Zuid Afrikaanse Instituut voor Overdraagbare ziekten waarschuwt er daarom voor dat het belangrijk is dat mensen die eerder COVID-19 hebben gehad, zich aan de voorzorgsmaatregelen blijven houden. “Onszelf beschermen door middel van mondneusmaskers, regelmatig handen wassen of ontsmetten, oppervlakken schoonmaken en sociale afstand nemen, blijven de beste verdediging tegen alle SARS-CoV-2-virussen, inclusief de nieuwe varianten.”

Nieuws uit Nederland op 20 januari 2021:
De Telegraaf: Volgens Van Dissel is vaccin mogelijk niet bestand tegen Zuid-Afrikaanse en Braziliaanse coronamutant.
Volkskrant: Virologen slaan alarm: mensen kunnen een tweede keer besmet raken met coronamutanten

NB: Dit kwam op 20 januari in het nieuws bij CNN.com en gaat om een preprint publicatie van een vroege studie. Resultaten uit het onderzoek zijn niet door andere wetenschappers getoetst.
Laatste update: 20-1-2021 17:13
Foto: Harryarts

Coronadagboek Nick, Aflevering 1

Corona is alweer bijna een jaar onder ons, en ik heb bijna een jaar aan ervaringen, verhalen en nog veel meer te delen. Dit ga ik doen in verschillende dagboekberichten, te beginnen dit bericht. Wij spreken 19 januari 2021.

In dit bericht gaan we terug naar februari 2020.

Ik lag op bed in mijn oude huis. Het was een paar weken voor ik een zware operatie zou ondergaan. Ik heb mijn Ipad in mijn hand en kijk vlogs die zijn opgenomen aan boord van het cruiseschip Diamond Princess. Dat schip ligt in Yokohama aangemeerd en zit in quarantaine, omdat er gevallen van een nieuw virus, genaamd COVID19 zijn opgedoken .

Ik heb extreme interesse in wat er op het schip gebeurt. Hoe konden de besmettingen zo hoog oplopen terwijl iedereen geisoleerd op zijn hut zat? Had het misschien te maken met hoe zo’n schip in elkaar zit? In de weken/maanden er na zouden meer schepen met besmettingen volgen.

Het is 27 februari 2020. Ik zit naast mijn oma, die voor mij zorgt na mijn operatie, op de bank. Op TV is het programma ” Coronavirus, Feiten en Fabels” te zien. Oud minister voor Medische Zorg Bruins vertelt daar dat de eerste besmetting met COVID19 in Nederland is vastgesteld. Ik kijk mijn oma aan en zeg: dit gaat de verkeerde kant op, het is negen van de 10 keer al verspreid. Nog geen maand later gingen we de ” intelligente lockdown ” in. Een lockdown met voor mij extreme gevolgen. Hierover meer in mijn volgende dagboek entry.

Corona en onderwijs: Kom uit de kramp

“Vandaag liet ik mijn gedachten gaan over het afgelopen jaar. Vanaf de vorige lockdown tot nu is er een hoop gebeurd en ook veel niet.”

Petra Prins- de Ruiter is Integratief Kindercoach. Hier geeft zij haar kijk op onderwijs tijdens de coronapandemie.

Gedurende de eerste en de tweede lockdown wordt les op afstand aangeboden met alle uitdagingen van dien. Kinderen binnenhalen en -houden, kinderen online krijgen door devices uit te lenen en zelfs- soms met inmenging van gemeente- zorgen voor betere Wifi thuis, onderwijs anders organiseren, schrappen in het curriculum, filmpjes maken, online uitleg, online chats, werkboekjes kopiëren, je moeten verdiepen in de online mogelijkheden, je manier van lesgeven aanpassen, noodopvang en opvang voor kwetsbare kinderen organiseren, enz.

Tijdens deze lockdowns worden de verschillen tussen kinderen die thuis goed geholpen (kunnen) worden en kinderen die niet in zo’n thuissituatie zitten nog groter dan ze al waren. Leerkrachten maken zich hier grote zorgen om. IK vroeg me af of dat terecht was.

Petra Prins – de Ruiter
Integratief Kindercoach

De intelligente lockdown

Het laatste deel van schooljaar 2019-2020 was voor een deel online in het Primair Onderwijs. Daarna volgde onderwijs in gehalveerde klassen en uiteindelijk weer volledig naar school.

Voor het voortgezet onderwijs werd er vanaf de lockdown online lesgegeven tot 1 juni. Daarna gingen zij kort open met de anderhalvemeterafstandsregel tot aan de zomervakantie. Het gehele funderend onderwijs startte weer volledig- zonder anderhalvemeterafstandsregel-  na de zomervakantie. Leraren werkten zich 10 slagen in de rondte om de kinderen die achterliepen weer bij de rest te trekken. Op de meeste scholen is dit waarschijnlijk gelukt. Echter zijn er ook kinderen bevordert naar een volgende klas of groep die dit waarschijnlijk niet aankonden. Er moest immers ook vorig schooljaar ruimhartig worden geadviseerd. Zij zijn toch overgegaan omdat het sneu zou zijn als zij het hele jaar over hadden moeten doen. Juist omdat het niet door henzelf kwam, maar omdat de omstandigheden ervoor hadden gezorgd dat zij niet evenveel basiskennis hadden als de rest van hun klas. 

Mijn vermoeden is dat dit meer speelde in het voortgezet onderwijs dan in het basisonderwijs. Het lijkt mij een logische aanname, het VO heeft tot aan de zomer immers weinig/geen fysieke lessen op school meer gegeven had tot aan de zomer.

Kansenongelijkheid

Na een half schooljaar aanpoten voor leraren en leerlingen om achterstanden in te lopen én nieuwe stof aan te bieden, lopen de besmettingen zo hard op dat het in December noodzakelijk is dat de scholen wederom dichtgaan.

Kranten, nieuwsberichten, blogs en onderzoeken genoeg die aantonen dat vooral  kwetsbare leerlingen hierdoor grote achterstand zullen oplopen. Veel vragen ook van leraren of die achterstand is in te halen en wat de gevolgen dan zijn voor volgend schooljaar. Blijven er kinderen zitten, moeten we groep 8 soepel(er) kansrijk adviseren, worden de school- en centrale examens aangepast? 

Want er is kansenongelijkheid. Er zullen kinderen zijn die ondanks deze, voor iedereen moeilijke, situatie weinig tot geen achterstand oplopen als we het hebben over de basisstof. Maar we weten allemaal dat de kinderen die het beste uit de verf komen als ze onderwijs op school krijgen, nu fors in het nadeel zijn.

Helpen wij deze kinderen door soepel(er) te adviseren?

Wat gebeurt er eigenlijk in onze hoofden, wat zijn onze gedachten, hoe komen deze gedachten tot stand, hoe wegen wij deze gedachten?

Wat doen mensen als er een ramp gebeurt? De meeste mensen vallen terug in oude gewoontes, houden zich vast aan wat ze kennen en doen wat ze altijd deden. Dat voelt veilig en vertrouwd. Is dat wat we nu doen in het onderwijs? En is dat ook automatisch het goede voor kinderen, ouders en leraren? 

Dat keiharde werken om alle doelen maar te kunnen halen, wat doet dat met ons aller mentale gezondheid? De doelen halen die we normaal ook halen, is dat in de huidige situatie reëel?

Kramp

Stel we gaan losjes om met de achterstand die kinderen oplopen. We leggen ons er allemaal bij neer dat we niet het onderwijs kunnen bieden wat, vooral de kwetsbaardere, kinderen nodig hebben. We leggen ons erbij neer dat we ondanks dat we alles uit de kast halen om kinderen in de trein te houden, er toch kinderen zijn die bij een bepaald station niet meer kunnen instappen. Dat voor deze kinderen de intercity te hard gaat en het beter voor hen is om de sneltrein of zelfs de stoptrein te pakken. 

Stel nou dat we de kramp om iedereen, koste wat het kost, in de trein te houden loslaten en hier ontspannen mee omgaan. Ontspannen naar kinderen, naar ouders, naar collega’s en vooral naar onszelf. Wat zou er dan gebeuren? Hoe zouden kinderen zich dan voelen, ouders, collega’s, jijzelf?

Reële verwachtingen

Waarschijnlijk zullen er kinderen zijn die het jaar over moeten doen. Oneerlijk? Misschien wel, want we weten allemaal welke kinderen dat zijn. Natuurlijk willen we dat een klas bij elkaar blijft en dat elk kind een eerlijke kans krijgt om het beste te kunnen laten zien wat er in hem of haar zit. Maar kijk nu eens goed naar de situatie waar wij inzitten. Wat verwachten we van onszelf, van ouders en van kinderen? Is dit een reële verwachting? Kunnen wij elk kind naar zijn of haar beste vermogen verder helpen dit jaar?

En wat is de keerzijde? Als we soepel of kansrijk adviseren, alle kinderen laten doorstromen en van school laten gaan met een aangepast diploma, omdat zij er niets aan kunnen doen dat dit schooljaar op deze wijze is verlopen, wat doen we dan? Helpen we de kinderen hiermee of willen we ze ergens voor behoeden? En als we ze willen helpen of ze ergens voor willen behoeden, wat is dat dan? Wat is kansrijk in dit verhaal?

Ik voorzie dat een aantal van deze kinderen vroeg of laat alsnog vastlopen. Vooral als we met zijn allen krampachtig blijven vasthouden aan hoe het hoort en hoe het altijd ging. Het normale curriculum wordt komend jaar nog steeds aangeboden, ook voor de kinderen- die met (flinke) hiaten welke zijn ontstaan door les op afstand tijdens de lockdowns- zijn doorgestroomd. Uiteindelijk zullen zij, ook die met een kansrijk advies, alsnog uit de intercity moeten stappen. Grote kans dat dit gebeurt nadat we dit virus onder controle hebben. Er is dan geen ‘schuldige’ meer om aan te wijzen. Het kind zou het kunnen voelen en ervaren als falen. 

Nemen we de intercity of de stoptrein?

De huidige situatie, de omstandigheden waar we inzitten, de maatregelen waarmee we allemaal moeten ‘dealen’, is dat al niet genoeg belasting voor een mens, een kind? Als we deze kinderen met een open blik en ontspannen houding  nog een extra goede kans zouden geven door ze juist niet krampachtig in die intercity te houden, maar ze over te laten stappen in de sneltrein of stoptrein. Hen de tijd geven om in het er op volgende jaar alle stations aan te doen en daar alle extra bagage op te laten halen die zij nodig hebben (en misschien meer). Dat zij dus (deels) het afgelopen jaar mogen overdoen. Dan groeien zij op met het idee dat het niet aan hen lag dat school een jaar langer duurde, maar dat de omstandigheden daarvoor zorgden. Zij zullen misschien wel dankbaar zijn voor de kans die zij kregen om met een sterke(re) basis door te stromen naar het volgende schooljaar. En laten we dit per kind heel goed bekijken. Dan pas adviseren we kansrijk. 

Corona is er nu eenmaal

Ik stel voor om met een meer ontspannen houding naar kinderen te kijken en hen allemaal de kans op goed onderwijs te gunnen. Lukt dat dit jaar niet, dan doen we dat volgen jaar. Niemand heeft om dit virus gevraagd. Maar het is er nu eenmaal. Aan die omstandigheid kunnen wij niets veranderen, wel aan de manier waarop we er mee omgaan en er tegenaan kijken.  

Natuurlijk zal dit voor volgend jaar de nodige uitdagingen met zich meebrengen als het gaat om organiseren. Maar ik denk dat wij dit met zijn allen kunnen. Er zijn genoeg mensen met goede ideeën. We hebben er tenslotte er ook met zijn allen voor gezorgd dat het online onderwijs nu redelijk soepel verloopt, ondanks dat we ook dondersgoed weten dat deze onderwijsvorm voor de meeste kinderen niet kan tippen aan fysiek onderwijs.

Samengevat

Ik denk dat als we uit alle macht proberen elk kind over te laten gaan dat juist de kansenongelijkheid vergroot. Het kind kreeg immers niet het best mogelijke onderwijs. Kinderen gaan vervolgens met grotere achterstand toch door naar volgende schooljaar, naar de middelbare school of een vervolgopleiding. Ze beheersen de basis niet (voldoende) en blijven uiteindelijk alsnog ergens steken met het gevoel gefaald te hebben. Als dat blijven steken gebeurt tijdens het Coronajaar kan het gevoel van falen enigszins weggehaald worden bij het kind. Het ligt dan aan de omstandigheden in plaats van pv aan het kind zelf. We kunnen immers zeggen dat we samen met het kind en de ouders er binnen onze mogelijkheden er alles aan gedaan hebben om alle leerdoelen behorend bij dat schooljaar te halen. Dat dat niet in alle gevallen lukt, ligt niet aan de inzet. 

Mijn hele punt is dus dat we momenteel met zijn allen met alle macht proberen de normale situatie doorgang te laten vinden terwijl we in een totaal niet normale situatie zitten. Aan de situatie kunnen we niets veranderen aan hoe we er mee omgaan en tegenaan kijken wel. Kom uit de kramp, dat is voor niemand goed.



Over Petra Prins – De Ruiter
Petra werkt als Integratief Kindercoach bij Schoon Schip Integratieve KinderCoaching. “Vanaf de middelbare school is het altijd mijn wens geweest om met kinderen te werken. Doordat ik ook graag sportte ging ik de opleiding vakleerkracht bewegingsonderwijs volgen aan de HALO. Tijdens mijn stages merkte ik dat mijn affiniteit vooral lag bij het basisonderwijs. Omdat ik jong afstudeerde, besloot ik daarna ook de PABO te gaan doen. Na 16 jaar vol passie te hebben gewerkt met, met name, kleuters, merkte ik dat het tijd was om het over een andere boeg te gooien. De huidige manier van werken binnen onderwijs paste niet meer bij mijn persoonlijkheid. Vanaf 2014 sta ik niet meer voor de klas, maar in de gymzaal. In de gymzaal heb ik 1 keer per week contact met een kind. Ik merkte tijdens de lessen dat een aantal kinderen meer nodig hadden dan ik ze op dat moment tijdens de gymles kon bieden. Zelfs voor een luisterend oor was er eigenlijk geen tijd en dat raakte mij. Dat, met wat aanmoediging uit mijn omgeving, leidde ertoe dat ik in 2017 besloot om te gaan starten met de opleiding tot Integratief KinderTherapeut aan de Academie voor psychotherapie . Ik mag mij, na een jaar opleiding, inmiddels Integratief Kindercoach noemen.Schoon Schip Integratieve KinderCoaching biedt hulp aan kinderen en hun ouders. Ik word blij van elk kind dat gelukkiger en sterker uit de sessies komt en van ouders die merken dat de gekozen aanpak en hun betrokkenheid hierin succesvol zijn.” Bezoek Petra’s website.

From us, for you: Beethoven Symphony No. 9

Het Rotterdams Philharmonisch Orkest plaatste deze video aan het begin van de eerste lockdown (intelligente lockdown), op het platform YouTube. Hun boodschap:

“We passen ons aan aan een nieuwe realiteit. We zullen oplossingen moeten vinden om elkaar te ondersteunen. Creatieve krachten helpen ons, laten we buiten de gebaande paden denken en innovatie gebruiken om onze verbinding te behouden en samen te laten werken. Want als we het samen doen, zullen we slagen.”

Link: https://www.rotterdamsphilharmonisch.nl/en/pQlJNt2/rpho-online?

17 MILJOEN MENSEN #2

Davina Michelle in leeg Ahoy met Maan & Rolf Sanchez


De tweede aflevering van de mini concertreeks ’17 Miljoen Mensen’. Deze week met Davina Michelle, Maan & Rolf Sanchez. Dit concert is opgenomen op woensdag 18 maart 2020.

“Radio 538 en Davina Michelle willen alle Nederlanders extra energie geven en een hart onder de riem steken tijdens de coronacrisis. Onder de noemer ’17 Miljoen Mensen’ geeft Davina Michelle vier akoestische optredens in een leeg Ahoy in Rotterdam. In de tweede aflevering wordt zij bijgestaan door Maan en Rolf Sanchez. Iedere aflevering van ’17 Miljoen Mensen’ eindigt met een versie van ’15 miljoen mensen’. Deze week zingt Davina een speciale uitvoering met Maan en Rolf Sanchez.”