Corona en onderwijs: Volwassen leiderschap

De opvattingen zijn divers en gepolariseerd, maar de boventoon predikt dat deze generatie is verloren, gedoemd om te mislukken. Leerachterstanden, depressies en nog erger. En wij volwassenen zien het niet en doen niks.”

Andrea Niemarkt is leidinggevende in het onderwijs

Het was 1984 en ik zat in de brugklas, toen er iets opmerkelijks gebeurde op mijn middelbare school. Een medeleerling hyperventileerde en viel flauw. Boterhammenzakje erbij, in-en uitademen en dan kwam het wel weer goed. Niet dus. Binnen no-time lagen tientallen meisjes hyperventilerend en bevangen door flauwte in de gangen, een naar gezicht. De angst, het gedrag, het had zich als een razend vuur door de school verspreid. En het hield niet zomaar op. De GGD en andere specialisten moesten eraan te pas komen om de rust weer terug te laten keren en leerlingen ervan te doordringen dat het hyperventileren kopieergedrag was.

Waarom popte deze herinnering nou net nu bij me op? De aanleiding is het maatschappelijke debat over de invloed van Corona op jongeren.

Andrea Niemarkt
Leidinggevende onderwijs

De opvattingen zijn divers en gepolariseerd, maar de boventoon predikt dat deze generatie is verloren, gedoemd om te mislukken. Leerachterstanden, depressies en nog erger. En wij volwassenen zien het niet en doen niks. Uiteraard heeft Corona invloed op ons huidige bestaan en misschien ook gevolgen voor de toekomst. Maar is het nou niet de taak van volwassenen om zaken in perspectief te plaatsen en te relativeren? Jongeren te begeleiden als het leven even stroef verloopt? Net zoals toen op die school. De rust laten wederkeren en de nuance zoeken.

Even terug naar school, maar nu in het heden. Ik ben leidinggevende en bevind me in het oog van de orkaan. Er wordt getrokken en geduwd, maar ook nu weer voel ik hoe belangrijk het is om de rust te bewaren en te blijven kijken naar de feiten. Punt is; deze situatie is zo volstrekt nieuw, dat we de gevolgen nog niet helemaal kunnen overzien. Het opzwepende geroep langs de zijlijn draagt in ieder geval niet bij aan een positieve insteek. We zullen misschien wel met voortschrijdend inzicht moeten handelen, maar is het door de media geschetste schrikbeeld wel zo zwart? Een niet gevraagde nieuwe context biedt ook mogelijkheden en andere perspectieven.

Ik wil absoluut geen afbreuk doen aan de problematiek van jongeren in (geestelijke) nood en disfunctionele gezinnen. Die zijn van alle tijden. Maar ik durf wel te betwijfelen of alleen de Coronamaatregelen hiervan de oorzaak zijn. De crisis legt alleen de pijn gemakkelijker bloot en maakt het zichtbaarder voor de buitenwereld. Maar was het niet al langer zo dat de wachtlijsten overstroomden en de geestelijke en sociaal/maatschappelijke hulp te wensen over liet? Mag dit een goede les zijn voor de toekomst.

In mijn eigen context zie ik goede dingen gebeuren. Ik zie meer verbinding tussen collega’s, ouders en kinderen. Iedereen doet z’n stinkende best om er iets van te maken en dat gaat in heel veel gevallen ook goed. Er zijn lessen getrokken uit de eerste lockdown-periode en de verzorging van het online-onderwijs verloopt soepeler. En als ik aan mij docenten vraag om een aantal positieve zaken te benoemen, dan krijg ik bemoedigende antwoorden.

Er is intenser contact met leerlingen door middel van coachgesprekken, bijna alle leerlingen zijn aanwezig tijdens de lessen en als dat niet zo is, wordt er ingegrepen. Er ontstaat meer expertise op het gebied van digitaal onderwijs en dit wordt ook met elkaar gedeeld. Maar ook leert de ervaring dat een aantal leerlingen gebaat is bij online les. Met name het stille, kwetsbare kind dat normaliter in een klas de kans krijgt om weg te duiken, komt beter aan bod. En niet geheel onbelangrijk; ouders zijn meer betrokken bij de schoolvorderingen.

Dus ik breek een lans. Een lans voor alle betrokkenen die met positiviteit iedere dag er weer het beste van proberen te maken. Die stoorzenders in de media, de onruststokers, daar hebben we in het onderwijs helemaal niets aan. We accepteren de huidige situatie en anticiperen op dat wat nog gaat komen. Met rust, nuance en verstand. We baseren ons op feiten en niet op onderbuikgevoelens en laten ons niet leiden door de schreeuwende massa zonder enige praktijkkennis. En ik doe hierbij ook een oproep aan alle volwassenen; pak je rol, begeleid, ondersteun en maak ook een beetje plezier. Want alles is relatief.

Andrea Niemarkt

Afbeelding: created by articular

Coronatijd: een tijd die nooit vergeten mag worden

Dagboek
Janine ter Reehorst

Foto: Janine ter Reehorst

Maarssen 22 januari 2021

Wie had dit vorig jaar kunnen bedenken, een pandemie. Wat eerst nog werd afgedaan als een griepje bleek toch echt wel wat erger te zijn. 

Ik ben werkzaam als verpleegkundige dus ik mocht blijven werken. In het begin werkte ik nog bij een dagpraktijk van een huisarts, daar merkte we in het begin niet veel van de pandemie. Ja de praktijk werd minder bezocht en we keken meer naar de urgentie, wat is echt nodig en natuurlijk kwamen er corona spreekuren. 

Janine ter Reehorst - verpleegkundige kwaliteit - Woonzorgcentrum Maria  Dommer | LinkedIn
Janine ter Reehorst
Verpleegkundige

We werden veel gebeld, met vragen over het virus en of wij konden testen. Regels die bij het RIVM snel veranderden en mensen die niet wisten waar ze aan toe waren. Maar ook wel zieke mensen die zelf niet doorhadden dat ze zo ziek waren. Mensen die ondanks de adviezen toch bleven komen want binnen blijven, daar hebben we echt geen zin in. 

Mijn moeder woont in een verpleegtehuis en die gingen helemaal op slot, gelukkig woont zij beneden en konden we nog voor het raam kletsen. De kappers die dicht moesten en overal zag je coronakapsels komen. De één wat beter geknipt dan de ander. Ik dacht, nou dat kan ik ook wel proberen dus hup de mannen mochten gaan zitten. De puber van toen 14 jaar vond het maar wat spannend. Maar kijk het resultaat mocht er best zijn (al zeg ik het zelf, hahaha) In  de latere tweede of derde lockdown was dit weer aan de orde en dit keer durfde ik ze zelf iets korter te knippen 😉 

De kinderen die thuis moesten werken, ik vond het heel fijn maar voor de kinderen was dit wel even lastig. Sociale contacten minder, zelfs even niet naar teamsport mogen. Zoon vond het wel prima, school is niet zijn ding zeg maar dus de hele dag met vrienden online op de ps4. Dochter was creatief en zat/ zit de hele dag te beeldbellen of online met vriendinnen. En mijn partner en ik waren druk om en rond het huis. De laatste klusjes doen die al jaren bleven liggen, chillen in de tuin, boeken lezen etc. Ik vermaakte mij prima. 

Ondertussen mochten we na de eerste lockdown weer naar buiten, de winkels gingen weer open etc. Ik vond dit erg lastig. In het verpleegtehuis bij mijn moeder was er nog geen corona en het idee dat ze door ons ziek kon worden…… Dus bleven we erg voorzichtig. 

Er werden wel andere maatregelen getroffen, het advies mondkapjes te dragen in publieke binnenruimtes ging in. Nu zit er in elke zak een mondkapje. In Duitsland was deze verplichting er eerder, daar hielden we ons tijdens de vakantie netjes aan. Dochter van net 13 jaar vond het ook een handige verstop plek. 

De zorg stond erg onder druk, ziekenhuizen maar ook de verpleegafdelingen in verpleegtehuizen. Corona op een verpleegafdeling betekende veel zieke bewoners en ook veel die overleden. Mensen waren te oud om opgenomen te worden in het ziekenhuis. Teams die uitvielen. De waardering voor dit harde werk was in de eerste golf groot. Er werd voor ons op straat geklapt, ziekenhuizen werden overladen met cadeautjes. Maar vanuit het kabinet was er minder waardering, ja ze gaven aan dat we hard werkte en dat ze trots waren maar daar bleef het bij. 

2 verpleegkundige zette de actie de haringbonusbeweging op, deze actie was voor betre waardering voor de zorg. Je kon een t-shirt bestellen en een deel van dit bedrag gaat naar het steunfonds zorg na werk in coronazorg dus voor zorgprofessionals die getroffen waren door corona.  Uiteraard kocht ik een t-shirt. Zorgprofessionals konden en kunnen deze steun hard gebruiken. Wat later werd er vanuit het kabinet wel besloten dat zorgmedewerkers een bonus kregen. 

Inmiddels werkte ik als verpleegkundige in een verpleegtehuis. Dit huis was nog steeds coronavrij totdat…… in oktober hadden we op onze afdeling binnen 1 dag van 0 naar 18 besmettingen van de 26 bewoners, 18!!! Hoe dan? Het overviel ons echt en ineens waren wij een cohortafdeling. Vanaf maart hadden ze zich kunnen voorbereiden maar kan je je hier wel op voorbereiden? 

Van schoon naar vuil werken, omgekeerde cohort etc. Het was voor vele nieuw. De ene bewoner had een mild ziekteverloop en de ander overleed binnen 2 dagen. Binnen 5 dagen waren er 24 besmettingen, bijna de hele afdeling. Op een gegeven moment lagen er bij ons 5 tegelijk terminaal. Ook collega’s werden ziek en was er geen personeel om dit op te vangen. Het virus ging als een storm door het huis, ook andere afdelingen werden getroffen. Het is echt onbeschrijfelijk.

Zorg wat afgeschaald werd, er was geen tijd meer voor. Maar 5 mensen tegelijk die gingen sterven, hoe konden we hier zo goed mogelijk voor zorgen? Mensen lagen alleen, familie die niet mochten komen of niet durfde te komen. Het was zwaar, sommige mensen zijn alleen gestorven omdat we er niet de hele tijd bij konden blijven. Comfort was het belangrijkste eventueel met medicatie. Dit deden we zo goed als dat we konden, met elkaar.

De zorg geven in volledig PBM. Wat was de juiste PBM? Een infectiepreventie werd vanaf buitenaf ingehuurd. Deze moest gaan kijken of dat wij het goed deden. Fijn maar ook lastig. Waar wij eerst nog liepen met FFP2 masker en haarnetje etc hoefde dit nu ineens niet meer. Terwijl vele collega’s ziek werden. Tsja dit was nu eenmaal de richtlijnen van het RIVM. Chirurgische irr was echt voldoende?

Ik vond dit moeilijk dus ik heb aan het management gevraagd of dat ze toch over de FFP2 wilde nadenken, zoveel uitval in het team. Gelukkig mocht de FFP2 op de cohortafdelingen blijven. Je mocht zelf kiezen, IRR of FFP2. Maar dit was niet in elk verpleegtehuis zo. Op vele plekken werd en wordt er gewerkt met IRR mondmaskers want dit is nu eenmaal de richtlijn. 

6 weken duurde dit allemaal, 6 weken overwerk en thuis ging het ook door. Het was niet uit te leggen of te bevatten. De pubers klaagde over algemene zaken in het leven terwijl bij ons bijna een kwart van de afdeling overleed. 

Viruswappies die in grote groepen gingen demonstreren. Het leek wel een feestje, gezellig dicht op elkaar en muziek erbij. Gemeentes die nauwelijks in grepen want tsja het recht om te demonstreren. Het contrast was groot.

Na 8 weken was elke bewoner op onze afdeling corona vrij of overleden, 9 lege kamers. Collega’s die langzaam aan weer terug kwamen om te werken. Velen van hen nog erg moe en weinig energie. Dit bleef lang. 

We konden gaan schoonmaken maar ook een stukje verwerken. Terugkijkend naar de heftige tijd. Het team is er sterker van geworden en wat ben ik trots op ons. Maar ook de angst dat het weer gebeurd. We zijn er nog lang niet. De vaccinaties die uitkomst zouden moeten bieden maar is dit wel zo? Tegelijkertijd de mutaties die er zijn en komen. Ik hoop dat dit echt nooit meer gebeurt. 

Kerst brak aan en ook hier waren er maatregelen, bezoek mocht minder en toch maakte het kabinet uitzonderingen voor de kerstdagen? 

Mondkapjes werden gemaakt tot kerstengelen en samen met mijn dochter maakte wij creatieve kerstkaarten. Mijn moeder hing de kerstengelen op haar deur, op de kerstster, leuk voor het personeel. Maar dit alles wel met de gedachte dat dit volgend jaar hopelijk allemaal weer anders is. 

Inmiddels zitten we weer in een lockdown. Over 1 dag krijgen we de avondklok. Grapjes komen voorbij als hond te huur of thuisbezorgd jassen te koop. Ik hoop dat mensen zich niet alleen aan de avondklok houden maar ook overdag zoveel mogelijk thuisblijven.  Want we zijn er nog lang niet. 

De coronatijd, een tijd van thuis blijven met elkaar. Geen hand mogen geven, niet kunnen knuffelen, 1,5 meter afstand, mondkapjes etc. Mensen die denken dat het maar een griep is of dat het complottheorieen zijn maar ook mensen die al maanden hun best doen en voorzichtig leven. 

Het huis omgetoverd tot thuiswerkplekken. Ik heb geleerd dat ik best creatief kan zijn: haren knippen bij de mannen, klusjes in huis doen zoals een leuk televisiemeubel maken, kleur op de muren etc. De tuin is opgeknapt zodat we daar heerlijk van kunnen genieten. Ik heb het wandelen ontdekt en de kinderen af en toe het buiten sporten. Nederland heeft veel mooie wandel plekjes. Maar het belangrijkste is wel om gezond te blijven en om met elkaar te zorgen dat andere ook gezond blijven. 

Janine ter Reehorst

Vakantie

 Vandaag begonnen met vakantie. Barend heeft een paar weken vrij en ik heb ook besloten vrij te nemen van mn activisme oa. Ik wist dat ik gestresst had maar ik was niet voorbereid helemaal op hoe gestresst ik was. Maar op de eerste dag is het al duidelijk hoe nodig ik het heb om te ontspannen. Ik pakte een boek op en voor het eerst sinds een lange tijd kon ik een lange lees sessie houden. Mijn huid vibreerde met hoe blij ik er van was.

Helemaal ontspannen kan ik nog niet merk ik nog. Maar het was een start. Een nodige start want ik geloof niet dat ik de rust heb gehad voor dingen sinds de covid pandemie startte. De barage of validisme en haat richting risicogroepen was constant, bam bam bam elke dag weer. Elke keer weer werden we achtergelaten. Genegeerd, vergeten, beschuldigd. Elke dag weer die nonsens totdat ik elke dag wakker werd met een intense haat richting de mensheid. Ik ben nog nooit zo pessimistisch, zo zonder hoop geweest. De validisme die ik ervaarde is nog nooit zo intens geweest, en validisme is een dagelijks begrip zelfs voor covid, dan dat nu de risicogroep haat is.

En dat gebeuren is niet weg, het is niet weg. En misschien is dat het punt. Het gaat niet weg, het loopt niet weg. De haat blijft wel gaan. Betekend niet dat ik er niet af en toe van weg mag stappen. Om even tijd voor mijzelf te nemen weg van alles. Om even in een ander deel van de realiteit te zijn. Met een boek, een laptop en hobby dingen. Misschien kan ik weer ontspannen. Misschien kan ik alles weer bekijken met rust en zonder altijd boos te zijn.

Dagboek Nick Aflevering 6

Zomer 2020. De besmettingen in Nederland waren laag, en ik durfde een paar keer iets leuks te gaan doen. Zoals met een Rib-Boot de cruiseschepen bezoeken die voor de kust van Scheveningen lagen

Nick maakt een foto van Cruiseschip MS World Dream in het ankergebied bij Scheveningen

Even niet die doodsangst voelen, het was een welkom geschenk in Coronatijd. Een maand later (Begin september) begon de doodsangst alweer door de stijgende besmettingen en deze is tot op de dag van heden niet afgenomen. Ik ben moe, op, uitgeput. Heey Nederland, wanneer gaan we indammen?

Dagboek Nick, aflevering 5

Lockdown. Ruim een jaar geleden had ik niet geweten waar je het over had, als je dat woord tegen mij zei.

Inmiddels zijn lockdowns alweer een jaar onderdeel van ons dagelijks bestaan. Eerst de intelligente, toen de gedeeltelijke, en nu de harde lockdown.

Hoe voelt een lockdown voor mij? Het klinkt raar, maar voor mij verandert mijn dagelijks leven niet zoveel met een lockdown sinds ik niet meer in de instelling woon. Op het moment mogen we bijvoorbeeld 1 iemand op bezoek, ik ontvang nooit meer dan 1 iemand, meestal mijn moeder, die mantelzorg komt verlenen.

Alle niet essentiele winkels zijn dicht. Ik kwam al nooit in niet essentiele winkels, zelfs niet in essentiele winkels, sinds de pandemie.

Da kappers zijn dicht. Ik ben kalend en ik milimeter het beetje haar wat ik heb zelf.

Er is sinds gisteren een avondklok. Ik ben in de avond altijd binnen want of bezig met dingen achter de computer, of moe.

Ik kan me wel voorstellen dat een lockdown voor mensen die wel een sociaal leven hebben, heel pittig kan zijn. Maar het is nodig. Mede door zwalkend beleid van onze overheid.

GeenDorHout

We zijn het ondergeschoven kindje,

We zijn de blik die je niet werp.

Ik vraag mij af, wat bezint je

Terwijl je over onze lichamen stampt?

Zijn wij dan nu al vergeten?

Nee nee dat is het niet.

Je vergeet alleen wat je kon weten,

En je herinnerde ons nooit niet.

We waren heel stil

De slachtoffers van jouw feesten

En de onderwerp van jouw luide onwil.

We waren de reden

Voor al jouw problemen

En van iedereen in de wereld.

We waren verschenen

In jouw hemel als een komeet

Die je liever uit de lucht schoot.

We waren onderwerp van

Jouw gesprekken waarin jij aanbood

Dat we liever dood moesten.

Je betichtte ons van ego

En alleen aan onszelf denken.

Maar nu je kans heb op een boot

Weg van dit alles, ben je enkel jezelf aan het redden.

En we worden weer weggeschoven,

Vergeten, achter in de rij gezet.

Zodat je kan vergeten of wij dood

Zijn of leven, en je terug kan naar je feesten.

Toen we GeenDorHout riepen knikte je mee.

Maar nu de mogelijkheid is een zeis te pakken

Hak je ons af onder de knie.

Wie gaat er voor egoisme ook al weer?

Eugenetica en de media

TW eugenetica, senicide, validisme. Dit verscheen eerder deze week als draad op GeenDorHout.

https://www.aljazeera.com/opinions/2020/4/14/coronavirus-herd-immunity-and-the-eugenics-of-the-market

In April van vorig jaar plaatste Al-Jazeera dit artikel. Het gaat om de eugenetica die achter covid beleid, economie boven mensenlevens en herd immunity gaat. Deze artikel is erg begraven geweest in de pro-eugenetica artikelen die media verspreid. We willen het dus ook hebben over de rol van media in het verspreiden van eugenetische gedachtengoed. Disclaimer niet alle media is slecht, maar er is slechte media. 

Wat is Eugenetica? Eugenetica is in zijn kern een racistische, validistische, discriminerende wetenschap die gefocussed is op genetische verbetering van de menselijke bevolking. Maar daarnaast is het ook een wetenschappelijke, politieke en maatschappelijke stroming en denkwijze. 

Eugenetica bestaat al eeuwen,Plato sprak er al over, de meeste bekende vorm van Eugenetica is de tweede wereldoorlog waar het initieel werd ingezet op gehandicapte mensen in de Aktion t4 programma en daarna verder werd overgebracht naar concentratiekampen. Andere bekende vormen zijn verplichte sterilisatiebeleid (voor gehandicapten, Zwarte mensen maar ook trans mensen veelvuldig ingezet), segregratie, trouwverbod voor Dove mensen, selectiebeleid voor oa ivf en de Nipt. 

Maar om een wetenschappelijke stroming tractie te geven heb je vaak politieke ondersteuning nodig en maatschappelijke goedkeuring. In dat laatste heeft de media altijd een rol gehad. Deze rol heeft het ook tijdens het verspreiden van de eugenetische gedachtengoed die heerst rondom Covid. 

Ja zoals het artikel aangeeft, er gebeurt Eugenetica rondom Covid. Herd immunity, een concept dat eigenlijk alleen werkt met vaccines en gaat om vaccines, is wat er nu nog gevolgd wordt zelfs al wordt het niet zo genoemd. Het is gecontroleerde verspreiding en herd immunity. Dit idee vind het het afsterven van de risicogroepen zodat de maatschappij sterker wordt goed. Economie voor leven. Maar ook dingen als de bewuste keuzes maken om geen goede beschermingsmiddelen te sturen naar verpleeghuizen, terwijl men de consequenties wist valt hieronder. 

Eugenetica is een systeem. Het heeft vele takken nodig om te fungeren. Discriminerende meningen over bepaalde groepen creert een fundering voor maatschappelijke goedkeuring. De media heeft daar een rol in. De media verspreid de discriminerende meningen en het idee dat maatschappelijke goedkeuring al bestaat. Het versterkt het geluid. 

Ten tijde van Covid hebben we dit groot uitgemeten gezien. De eerste precedent werd al gezet door het artikel van Keulemans. Het gelukkig oogsten van zwakkeren, kennen jullie het nog? Wij vergeten het in ieder geval niet. GeenDorHout is onstaan niet alleen als geluid richting maatschappij, en politiek maar ook richting en als een direct resultaat van media. Levens waren debatten en statistieken en artikelen en doden en risicogroepen zonder gezicht. GeenDorHout was geen smeekbede of we ajb mochten overleven, het was woede omdat jullie dachten dat dat we dat niet mochten. En omdat jullie over ons praatte alsof we niet hier zijn en kunnen zien wat jullie doen. 

De actiegroep bestaat nu ruim 5 maanden en jullie zijn niet gestopt. De actie was niet zonde van onze tijd, maar een eugenetisch systeem werkt niet zonder hun media en jullie kozen, voor dit.

Er waren en komen nog steeds vele artikelen over de levens en dood van risicogroepen, meerderen per week. En deze artikelen bespreken in de kern dit: Wat is meer waard? Een maatschappij met of zonder de risicogroepen. En dit, is eugenetica in actie. Je ziet dat het effect heeft op de maatschappij en het gevoel in de maatschappij dat wij de moeite niet waard zijn neemt toe. Ok maar het leven moet door sentiment neemt toe. Het gevoel dat er echte levens op spel staan is nog steeds aan het afnemen, mensen willen weer door en risicogroepen vergeten.

Er zijn rellen en protesten voor mensen die denken dat risicogroepen laten sterven een gevecht voor de vrijheid is en zij het verzet zijn, politieke partijen die dodelijke conspiracy theories verspreiden en politieke partijen die weglopen met segregratie plannen van economen die nooit zullen toegeven dat risicogroepen genoeg onderdeel zijn van de maatschappij, dat dat nooit zou werken en dat een massadood zal plaatsvinden in die leegstaande gebouwen waarin wij gezet zouden worden. En ondanks alles zitten er nog steeds mensen in talkshows die dat blijven verdedigen, zonder goed tegengleuid en zijn de stukken in de krant nog steeds hetzelfde. De media erkent zijn rol niet. Maar de media heeft een belangrijke rol en groot effect op de levens van mensen. 

Daarom zijn stukken als dit zo belangrijk.  Het schroomt niet weg van het moeilijke onderwerp waar we nu over praten. Het benadrukt de realiteit van wat er gebeurt. Het laat een kijkje zien in hoe het is aan onze kant van dit Covid verhaal. En zelfs al is het uit April, hoop ik dat jullie het lezen want het is nog steeds gaande. Besef wat hier gebeurt.

Artikel kregen we doorgestuurd van @Pauline Gransier

Coronadagboek Nick. Aflevering 4

De urgentieverklaring had ik binnnen. En al snel zag ik een huis waar ik heeel graag wilde wonen. Ik vond het eng, verhuizen in coronatijd, maar ik ging ervoor. 16 november 2020 kon ik officieel zeggen dat ik de instelling vaarwel kon zeggen. Ik ging verhuizen! Naar een sociale huurwoning. Wat een euforie.

Tot op de dag van de verhuizing was ik zenuwachtig. Zou het goed gaan? Zou het door kunnen gaan, of is er straks iemand in contact geweest en moeten we eerst in quarantaine? Gelukkig, niks van dit alles. Tijdens de verhuizing droeg ik een mondkapje en werd het dystopische gevoel me goed duidelijk.

Inmiddels woon ik 8 weken hier. De corona stress is er nog steeds, maar zonder bozige begeleiders om me heen maakt het een wereld van verschil.

In de volgende dagboeken neem ik jullie mee in wie ik ben, en waarom corona voor mij zo eng is. Stay tuned!

Binnen

19 November, morgen exact 3 maanden terug, was de laatste keer dat ik naar een ziekenhuis moest. Ik moet vrijdag weer, maar zorg afspraken zijn eigenlijk de enige afspraken waarvoor ik naar buiten ga. Ik heb al 3 maanden geen stap buiten de deur gezet. Tenzij je die ene keer telt dat het zo hard regende en winderig was dat ik achter een pakketje aan moest rennen (die mijn partner normaal naar binnen neem).

Ik heb de privilege dat ik een partner heb, maar ik ben 1 van de vele miljoenen mensen die zo hun tijd door brengen. Alleen naar buiten wanneer het moet en niet anders kan. Vanaf 27 Januari zijn gestaag veel risicogroepen in isolatie gegaan. De eerste groep zit dus sinds dan al 11 maanden in isolatie.

Ik kan eerlijk zeggen dat mijn mentale gezondheid niet super is, noch mijn fysieke. Dit doet wat mijn lichaam. En al was ik veel al gewend, tenslotte ben ik bedlegerig door mijn aandoening en spendeer ik al jaren meeste van mijn tijd geïsoleerd, dat helemaal niets meer buiten de deur kunnen doen, doet wat met je. Het zijn die kleine interacties, of de geur van bomen, de wind door mijn haren, dat stukje dat ik zelf liep zonder rolstoel al was het maar een paar honderd meter.

Wat ook niet helpt is dat we nu maanden later zijn en iedereen covid moe is en vergeet dat de pandemie nog hard door raast en dat risicogroepen nog steeds de schuld krijgen van alles. We zijn de redenen dat dit gebeurt, of dat mensen hun baan verliezen of dat zelfmoord toeneemt of of of…… en de media haakt daar er op in. Ik ben zo moe van constant al die dingen lezen.

En dan krijg je ZwagerMuts. Begrijp mij niet verkeerd, want het kan mij weinig interesseren wat ze doet, ze heeft mij op block en dat scheelt mij het werk het zelf te hoeven doen. Niets wat zij doet verbaast, en het doet mij ook niet echt pijn, niet voor mijzelf in ieder geval, wel empathie over het effect op anderen. Maar dat bordje, man. Dat bordje. En dan niet eens omdat ze mij verbaasde dat ze zo dacht, zoals ze op dat bordje had staan. Nee omdat we in een maatschappij leven in Nederland in dat het ok is om zo over mensen te praten. Ze voelde zich veilig genoeg dit te posten en wist dat het dr geld op zou leveren.

En ook mensen aan mijn kant van het politiek spectrum vergeten te vaak nog dat wij ook geholpen zijn met dat hun niet vergeten dat de maatregelen er voor een reden zijn. Dat het nu gewoonweg niet handig is te protesteren. Dat het gaat om mensenlevens en statistieken. Ik wil never nooit niet wat links doet vergelijken met wat ze aan rechts doen qua protesten en shit want ze proberen nog wel aan wat maatregelen te houden en dat doen ze bij andee protesten helemaal niet, maar ze vergeten soms dat wij, risicogroepen ook nog bestaan. Het is gelukkig wel zo dat regelmatig, niet altijd, wanneer je aankaart van joeh hallo dit is niet handig, dat er geluisterd wordt.

Rechts echter? Rechts hun protesten zijn tegen ons, tegen de maatregelen, tegen de maatschappij, voor de ego, voor de ik, voor de dood van anderen zolang ze het zelf niet zijn, voor lijden, voor bizarre redenen waarin ze denken dat zij, ZIJ, de status quo die mensen aan het vermoorden zijn met hun maatregelen, de vrijheidsstrijders en het verzet zijn. Dat zijn ze niet. Ze zijn de nazi’s. De eugenecisten. De mensen die wegkeken van de fascisme. Ze zijn de bad guys en de villains. Het verzet zou op hun hebben gespuugd.

Ze denken dat ze helden zijn, maar de slechteriken denken dat altijd is het niet? De maatschappij en de media geeft ze ruimte zo te denken. Dus of het alleen hun schuld is dat ze zover gaan, nou nee.

Het is blauwe maandag vandaag. Ik zit hier met mijn haar in de Henna zonder bril te turen naar mijn scherm (sorry voor grove fouten, ik zag mijn scherm rot) en vraag mij af of ik mij op dit moment depressiever voel dan andere dagen. Ik weet het niet. Tijd is een illusie wanneer je al zolang in isolatie zit. Vandaag is iig 1 van die dagen waarin de lucht extra zwaar is. Maar of ik moe ben of depressiever, och ja. Het is wat het is. Ik haat Nederland vandaag net zoveel gisteren en misschien haat ik Nederland morgen een beetje meer. We, shall see.

(Deze text was gepubliceerd op blogger op 18-01-2021