Ik, Don Quichotte

Vorige week las ik dat het RedTeam zich voorlopig terugtrekt uit de maatschappelijke discussie omtrent Corona en de aanpak hiervan. Men is tot de conclusie gekomen dat het Kabinet van Nederland een fundamenteel andere aanpak voorstaat (maximale verspreiding vs indammen), en wil geen voeding geven aan de discussies die uitbreken over wie wel of niet gevaccineerd wordt, en wie buiten de boot valt. Met andere woorden: men wil niet bijdragen aan de polarisatie in de samenleving. Dat ondermijnt het huidige beleid, en is niet goed. Dat snap ik.

Maar ik begrijp het niet. En ik heb lang nagedacht over een manier waarop ik dit op moet schrijven zonder mensen die ik heel erg respecteer en waardeer voor het hoofd te stoten. Ik weet niet of dit de manier is, maar ja. God zegende de greep.

Ik zou begrip hebben voor de simpele mededeling “luister eens mensen, wij doen dit ook maar erbij. Maar we hebben ook gezinnen, banen en in zijn algemeenheid een leven. De koek is op, we stoppen ermee.”

Volste begrip, respect voor je poging om iets bij te dragen. Dank voor de bewezen diensten en hopelijk houden we contact.

Polarisatie

Waar ik afhaak is de focus op “polarisatie” als reden om te stoppen. Want dat is een lelijk excuuswoord. Het geeft enerzijds een verheven status aan deze beslissing. Je stopt niet omdat je geen tijd of zin meer hebt, of wezenloos gefrustreerd bent dat een stel politici te dom zijn om basisprincipes van epidemiologie te snappen. Nee, je stopt om polarisatie in de samenleving te voorkomen. En dat ligt buiten jezelf.

Anderzijds gaat dit mee in een frame waarmee je dus feitelijk mensen monddood maakt. Meningen uitwist. Polarisatie als woord wordt normaal gesproken ingezet door diegenen die de status quo willen handhaven. De letterlijke betekenis is, volgens Wikipedia:
het vormen of verscherpen van maatschappelijke tegenstellingen.

Alleta Jacobs polariseerde de samenleving toen ze zo nodig moest gaan studeren terwijl dat eigenlijk niet mocht.
Voorvechters van abortus polariseerden. Net als mensen die een invoering van het homo-huwelijk bepleitten. Of van euthanasie. Vrouwenkiesrecht. Algemeen kiesrecht. En ga zo maar door.
Als je namelijk een tegengeluid zo succesvol ten gehore brengt als het RedTeam heeft gedaan, dan polariseer je automatisch. Simpelweg omdat je alle mensen die het niet eens zijn met de status quo maar voorheen niet gehoord werden een stem geeft.

Maar wat betekent het dan als je de-polariseert, en je dus terugtrekt uit het debat? Nou, heel simpel: aangezien de ene kant niet beweegt (Rutte c.s. gaan nog steeds voor “beschaafde groepsimmuniteit”), moet dit betekenen dat de andere kant (die daadwerkelijk wil indammen) minder aan bod komt. Hun belangen worden minder behartigd, er is minder discussie en dus minder polarisatie. Maar wel om alle verkeerde redenen. Niet omdat we als samenleving ineens de belangen van iedereen in ogenschouw nemen, maar omdat we één kant van de discussie monddood hebben gemaakt.

De onzichtbaren

Ik las op de zelfde dag ook dat 30.000 mensen met een medische achtergrond vier tot vijf maanden later gevaccineerd zullen worden. Dit zijn dertigduizend mensen van onder de vijftig die een kans hebben van 4 op de 100 om aan een Corona infectie te overlijden. Sinds wanneer zijn we op dat punt aanbeland? Dan hebben we het “allang” niet meer over ouderen met maar een beperkte levensverwachting. Dan hebben we het over ouders met jonge kinderen. Tieners. Studenten. Scholieren die al een jaar hun huis niet uit zijn geweest. Omdat zijzelf, of pappa of mamma een infectie niet overleven. En die schuiven we vier maanden op.

Zullen we alsjeblieft stoppen met doen alsof die zielige kindertjes ons een reet kunnen schelen? Gewoon, niet meer doen. Daar zijn we al. Het is al gebeurd. Nog voor er wat voor discussie dan ook over geweest is.

Een fucking pennestreek. Dat was het. 30.000 mensen die 4 van de 100 keer zullen overlijden als ze Corona krijgen. Ergens tussen de 0 en de 1.200 doden. Statistisch gezien dan. Terwijl het RIVM scenarios hanteert die variëren van best wel behoorlijk klote tot ronduit catastrofaal. En de scholen open gaan.

Ze waren onzichtbaar. En met het wegvallen van het RedTeam zijn ze nog net iets onzichtbaarder geworden. Want er is een invloedrijke club weggevallen, die media-aandacht wist te genereren voor de enige aanpak die voor hen zou helpen.

Onzichtbaarheid

Ik ken dat.

Ik ben net veertig geworden, dus ik maak me enigszins zorgen dat ik mijn midlife crisis raak en dan nog steeds opgesloten zit in mijn eigen huis. Maar verder heb ik het goed voor elkaar. Prachtige vrouw, vier bloedjes van kinderen, ik kan vanuit huis het werk doen wat ik leuk vind. Los van het feit dat bij iedereen de broeken hard slijten, en ik best wel graag weer eens buitenshuis wat zou doen, gaat het allemaal redelijk goed.

Maar ik ken dat. Van vroeger. Onzichtbaar zijn.

Ik kan hier proberen te beschrijven hoe het is om als kind, jongere of jong volwassene onzichtbaar te zijn. Ik kan de omstandigheden die daar bij mij toe geleid hebben klinisch neerpennen. Maar dat is niet interessant, dat ligt achter me. Laat ik het erop houden dat het hele theorieboek aan klote-dingen die kunnen gebeuren in je jeugd wel voorbij is gekomen. Inclusief een overheid die er zou moeten zijn om je te helpen maar ziende blind is, en horende doof.

Wat ik nooit kan beschrijven is de verstikkende, verpletterende zwaarte van de wetenschap dat er niemand is die je ziet. Onzichtbaarheid is een mantel die zo zwaar is dat zij door geen mens lang gedragen kan worden. Angst voor onzichtbaarheid is de enige blijvende angst die ik overgehouden heb. En nooit kwijt zal raken.

En dat is wat wij deze mensen aandoen. We maken ze onzichtbaar. Ze doen er niet toe. Iedere groep, ieder persoon die hen overslaat ten faveure van een ander doel doet hieraan mee. Dertigduizend mensen onder de vijftig, met nog hun halve leven of meer voor zich, worden aan de kant gezet omdat ze niet mee kunnen komen. Duizenden kinderen zitten bijna een jaar in isolatie. Alleen maar omdat zij, of iemand waar zij van houden, toevallig lichamelijk of geestelijk niet meekan.

Omdat ze kwetsbaar zijn voor dit pokke-virus waar jij en ik ook zo verschrikkelijk veel last van hebben. Zij kunnen niet gaan rellen, demonstreren, of zelfs maar stemmen. Want als zij besmet raken is hun kans niet 1:10.000 dat ze sterven, maar 1:25. En wij doen helemaal niets. Sterker nog, we vinden iedere keer nieuwe redenen om ze niet te helpen.

Is this the hill you want to die on?

Waarom schrijf ik dit?

Omdat ik afgelopen week hard nagedacht heb. Blijf ik tijd en moeite stoppen in het bereiken van iets (wegnemen van die onzichtbaarheid van kwetsbaren) als zelfs het Red Team de handdoek in de ring gooit? Of stop ik er ook mee, wetende dat het gewicht wat ik in de schaal kan gooien nog maar een fractie is van dat van het Red Team. En zij blijkbaar al geen reet te vertellen hadden, ondanks dat ze op tv kwamen.
Wordt je dan niet een soort Don Quichotte, vechtend tegen de windmolens van de IC-capaciteit?

Daarover denkende, kwam ik uit bij het mooiste gezegde wat ik uit het Engels ken. “Is this the hill you want to die on?”. Ik leerde die uitspraak kennen op de middelbare school, via mijn Engelse leeslijst (geen idee welk boek, sorry). Tegelijkertijd hadden we het bij Geschiedenis over de Eerste Wereldoorlog en hoe daar maanden is gevochten om een enkele heuvel.

Niet eens zozeer om die heuvel te veroveren, maar om hem niet te verliezen. Dat wordt perfect gesymboliseerd in dit gezegde. Het gaat niet eens om winnen, de vraag gaat om iets anders: wil je strijdend ten onder gaan? Of wil je je overgeven?

Aan het Red Team heb ik een simpele reactie: in mijn ogen ben je zo hard bezig geweest met proberen de balans door te laten slaan richting indamming, dat je vergeten bent wat je misschien wel voorkomen hebt. Namelijk het veel verder doorslaan van de balans richting de economische dorhout aanpak.
Met andere woorden: heb je geen last van de Prevention Paradox? En daarmee samenhangend: ben je niet bang voor wat er gebeurt nu jullie gewicht zaken niet meer (enigszins) in balans houdt?

Ik, Don Quichotte

Ik kan nooit afdwingen dat we in Nederland de onzichtbaren eindelijk zichtbaar maken. Dat de kwetsbaren in ons midden eindelijk gezien worden, en wij als sterkeren onze verantwoordelijkheid nemen richting hen. Ik heb niet de invloed of het gewicht de balans door te laten slaan.

Ik kan er wel voor kiezen om het kleine beetje wat ik wel heb niet uit de balans te halen. Al was het maar om het iets langer te voorkomen dat hij de andere kant op doorslaat.

Ik kan er wel voor kiezen eindeloos te blijven hameren op de belangen van de onzichtbaren. Ook al is het enige wat ik ermee kan bereiken dat zij zien dat ze niet helemaal alleen zijn.

Dus ja. Dit is mijn heuvel. Hier blijf ik staan. Vechtend tegen windmolens.
Voor alle mensen die nu net wat onzichtbaarder zijn dan een week geleden.

Gepubliceerd door Martijn de Riet

Meer stukken van Martijn lezen? Kijk dan hier.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *