Coronamurw

De routekaart van het kabinet is geen plan om de samenleving te beschermen tegen corona. Het lijkt meer op een spaarkaart. Met intelligente ‘lockdowns’ sparen we er steeds wat vrije plekken bij op de IC.


John

Vorige week las ik in het Algemeen Dagblad het verhaal van John, leerkracht op basisschool Glanerbrug Noord in Enschede. ‘Russisch roulette’ noemt John het plan van het kabinet om de basisscholen weer te openen, terwijl de derde coronagolf al niet meer te voorkomen lijkt. John is de enige leerkracht op zijn school die niet besmet raakte met corona, vertelt hij. Hij is zich rot geschrokken van wat hij zag bij collega’s. Sommigen van zijn collega’s komen nog steeds niet goed uit hun woorden. Andere collega’s zijn soms gedesoriënteerd en weten niet “hoe ze van a naar b moeten komen”.

Suzan

Eerder las ik het verhaal van Suzan, een zorgmedewerkster die van haar werkgever een “regelrecht verbod” opgelegd kreeg om te werken met mondmasker en handschoenen. Het was “taboe” en zou “tot onrust en verwarring leiden” bij patiënten. Suzan vond het onverantwoord om onbeschermd te werken. Omdat in die tijd schaarste het belangrijkste argument was, stelde ze voor om zelf de beschermende middelen te kopen. Dat leverde haar een verstoorde werkrelatie met haar collega’s op. “Kritische vragen werden sowieso niet op prijs gesteld. Je had niets te kiezen,” vertelt Suzan in een interview met BN De Stem. “Zorgmedewerkers willen niet moeilijk doen, ze hebben alles over voor patiënten. Niemand wil z’n baan in gevaar brengen.” Inmiddels is de situatie gelukkig anders. Sinds juni is haar werkgever verplicht haar beschermende middelen te geven als ze daar om vraagt, maar Suzan was (of is) er lange tijd door van slag. “Je legt je neer bij hoe het gaat. Het is vechten tegen de bierkaai. Je wordt monddood gemaakt.” De journalist schrijft dat Suzan, terwijl ze haar verhaal doet, geregeld volschiet.

Marieke

‘Marieke’ werkt ergens op een kantoor. Zij zou haar werk makkelijk thuis kunnen doen, maar zij moet, ondanks de thuiswerkregels, van haar werkgever gewoon naar kantoor komen. Door de scholensluiting werd het voor haar een enorm gejongleer tussen werken op kantoor en de begeleiding van haar dochter met haar schoolwerk via Facetime en tussendoor naar huis gaan om bij haar dochter te zijn. Marieke vertelde aan RTL dat ze er niets van durfde te zeggen, omdat ze haar baan niet kwijt wilde raken. “Dus het is slikken en doorlopen.”

Colinda en Bass

En dan het gezin van Colinda en Bass. Zij zitten al sinds maart met hun 5 kinderen in quarantaine, omdat hun 11-jarige zoon taaislijmziekte heeft. Volgens het RIVM heeft hun zoon geen verhoogd risico, volgens het Center for Disease Control in de VS weer wel. De richtlijnen van het RIVM zijn leidend en dus moet hun zoon naar school. Zij kregen de leerplichtambtenaar op hun dak. Bij 1V vertelt Colinda dat het het gezin veel stress oplevert en niet alleen vanwege de leerplicht. “De kinderbescherming komt er ook bij kijken. Moeten die mensen hier over de vloer komen? Dan is onze quarantaine voor niets! We doen dit niet voor ons plezier. We doen dit voor het welzijn van onze kinderen.”

Lijden in stilte

Het is zomaar een greep uit de vele honderdduizenden verhalen van mensen die volledig in de knel zitten en op wie de coronacrisis zwaar drukt. Je zou bibliotheken kunnen vullen met de gevoelens van onzekerheid, angst, gekwetstheid en trauma die mensen oplopen tijdens deze pandemie. Gek genoeg, gebeurt dat niet. Deze stemmen zijn nauwelijks hoorbaar. Ze komen niet boven de luide roepen om ‘vrijheid’ uit. Ze staan niet eisend te demonstreren op het Malieveld, ze doen niet mee aan rellen, voor talkshows zijn ze niet interessant want hun lijden kent geen agressieve toon en dus scoort het niet hoog in de kijkcijferindex.

De mensen die lijden aan longcovid, de mensen die geen afscheid hebben kunnen nemen van een dierbare omdat ze zelf met covid in het ziekenhuis lagen, kinderen van ouders met een kwetsbare gezondheid die steeds aan moeten horen hoe belangrijk school is, terwijl ze zelf al bijna een jaar niet kunnen gaan. Kinderen als Oriana van 7 jaar oud, die wel dolgraag naar school zouden willen, maar een ouder hebben die groot risico lopen te overlijden aan covid-19 en daarom noodgedwongen afstandsonderwijs volgen. Zij krijgen de boodschappen mee dat ze levenslang beschadigd raken doordat ze niet naar school kunnen. Of die zorg nu terecht of onterecht is, doet voor deze kinderen niet ter zake. Het kwaad is al geschied. Raken ze niet beschadigd doordat ze thuiszitten, dan raken ze wel beschadigd door het stigma dat ze oplopen.

Afbeelding: makyzz – freepik

De coronasamenleving kent veel leed. Heel veel leed. Mensen die lijden onder het virus of de dreiging ermee besmet te kunnen raken, rouw, trauma, verdriet, langdurige scheiding van dierbaren, ouders die gescheiden leven van hun gezinnen omdat ze een kwetsbare gezondheid hebben, mensen met een kwetsbare gezondheid die al een jaar in afzondering leven, mensen die hun eigen veiligheid en dat van hun gezin moeten riskeren om in een onbeschermde omgeving te gaan werken en die daar niets over kunnen of mogen zeggen, omdat ze anders hun baan kwijtraken.

Dan zijn er nog de opa’s en oma’s die zich zorgen maken over hun gezondheid maar toch op de kleinkinderen passen, omdat het echt niet anders kan. Ouders die hun kinderen naar school moeten laten gaan, maar tegelijkertijd de mantelzorg voor hun ouders dragen en die zich dag in, dag uit suf piekeren hoe ze dit allemaal zo veilig mogelijk kunnen doen. Het leidt tot stress. Tot moeilijke gevoelens. Gevoelens van machteloosheid. Het gevoel geen zeggenschap over je eigen leven te hebben. Kinderen die een ouder of grootouder zijn verloren aan Covid-19 en de besmetting het huishouden binnen hebben gebracht. Of een van hun ouders hebben besmet, die moeten toekijken hoe hun vader of moeder worstelt met een slechte gezondheid, niet uit zijn of haar woorden kan komen of maanden later nog steeds niet in staat is een klein wandelingetje te maken. Ze zijn er en ze hebben het moeilijk. We mogen het er niet over hebben, want dat is ‘angstporno’.

Verborgen leed

Het is het verborgen leed van de coronacrisis. Leed dat volkomen buiten beeld is geraakt, of misschien zelfs nooit echt in beeld is geweest. De confrontatie met dit soort leed is kennelijk te zwaar en te moeilijk. Bovendien leidt het af van waar een deel van de mensen naartoe wil (nog altijd een minderheid trouwens): “Gooi open die samenleving.” Vrijheid. Risico’s accepteren. Wie er dood gaat, gaat dood. Geen verhalen over zwaar en moeilijk leed alsjeblieft. Geen kranten vol verhalen van mensen die niet weten waar ze naartoe moeten met hun verdriet alsjeblieft. Geen herinnering aan de doden. Geen erkenning van langdurige ziekte door covid-19. Vrijheid. De rest doet er niet toe.

Het werkt, die roep om vrijheid. Zo gauw het maar even kan – of eigenlijk kan het helemaal niet merken we keer op keer weer – voert het demissionair kabinet versoepelingen door, altijd volkomen onverantwoord en totaal kortzichtig. Alsof onze politici nog altijd de hoop hebben dat corona vanzelf weer verdwijnt. Als we maar blijven doen alsof het er niet is. “Angstporno!” bijten de corona-relativeerders je nijdig toe. Deel geen leed. Hou het voor je. Je zaait angst. “Vast onderliggend lijden.” [sic] En “wat is statistisch gezien de kans dat”…

De onwil van de overheid om corona echt te bestrijden, vraagt grote offers. Levens liggen overhoop, mensen hebben er zelf geen grip op en geen zeggenschap over. Niemand eigenlijk. De meesten van ons houden ons aan de maatregelen. Je doet wat je moet doen. Zorgen dat corona zich niet verspreidt. Je houdt je al 11 maanden lang aan alle regels. En dan moet je je deur wagenwijd openzetten voor corona. Omdat de overheid bedacht heeft dat je kinderen naar school moeten bijvoorbeeld, terwijl een nieuwe variant op de loer ligt. “Aanvaardbaar risico” noemt de overheid dat. Kosten: circa 400 IC opnames en ongeveer 1.000 ziekenhuisopnames. Volgens de modellen. Het aantal doden? Onbekend. We zullen het nooit weten. Hoeft ook niet, het is kennelijk ‘aanvaardbaar’.

Wie mag dood en wie mag leven?

Borreltje erbij, kaasplankje, bakje chips, talkshow aan. Wij bepalen wel even wie dood mag en wie mag leven, wie vrijheid verdient en wie zich maar moet opsluiten.

Met lede ogen zie ik de vergaande ontmenselijking in de samenleving aan. Mensen zijn cijfers geworden, het offer van hun leven of gezondheid ‘aanvaardbaar’. Borreltje erbij, kaasplankje, bakje chips, talkshow aan. Wij bepalen wel even wie dood mag en wie mag leven, wie vrijheid verdient en wie zich maar moet opsluiten. De discussie wordt iedere dag harder. Nu zwepen ook de medici de samenleving op door ethische dilemma’s rond de gezondheidszorg in de media over ons uit te storten. Wie mag er naar het ziekenhuis en wie niet?

De covidpatiënt wordt ‘de schurk’. Alsof we vergeten dat de grote meerderheid van de patiënten er niet voor kiest om besmet te raken. ME-ers die tijdens avondklokrellen besmet raken, zorgmedewerkers die tijdens hun werk in een onbewaakt ogenblik het virus mee naar huis nemen, leerkrachten die toch dat ene kind wilden troosten en daardoor lange, lange maanden niet meer uit hun woorden kunnen komen. Ouders die besmet raken via hun kind. Grootouders die het gezin van hun kinderen moeten ondersteunen, omdat dat echt niet anders kan en het virus oplopen. Omdat het ‘aanvaardbaar’ is. De scholen moeten open. En ouders moeten hun kinderen naar school sturen. Geen keuze. Hoe onmogelijk dat voor sommige mensen ook is. Dat dat niets meer met ‘aanvaardbaar’ van doen heeft, maar gewoon een idioot staaltje autoriteit is van de overheid in crisistijd, het staat niet ter discussie. Uiteraard niet. Je moet er toch niet aan denken dat ouders zelf gaan bepalen wat goed voor hun kind is. De overheid vindt het ‘aanvaardbaar’ dat een (groot)ouder sterft. Zolang de taal- en rekenvaardigheid zich volgens schema ontwikkelt, is het welzijn van de kinderen gewaarborgd. Vergeten we voor het gemak even dat er ook kinderen en jongeren zijn die zich zorgen maken over het virus en de impact daarvan op de gezondheid of het leven van henzelf of hun familieleden.

Sparen

Murw, word ik er van. Coronamurw. Niet eens meer coronamoe. Gewoon murw. De radio staat hier gewoon weer op muziek. De nieuwssites laat ik zoveel mogelijk dicht. Geen talkshows meer, geen nieuws. Ik ben zoveel mogelijk coronavrij. Niet dat ik me niet meer aan de maatregelen houd, in tegendeel. Maar nieuws over corona in Nederland, dat hoef ik echt niet meer te horen. Murw word ik ervan. MURW. Hoe mensen het leven van een ander ‘waarderen’. Hoe mensen elkaar willen dwingen risico’s te lopen omdat ze op hun wenken bediend willen worden. Het constant terugkerende waanbeeld dat je meer dan 4 miljoen mensen kunt afschermen van de samenleving, zodat die andere mensen ‘vrijheid’ kunnen hebben. Het is gedram, puur gedram. Ik hoef het niet meer te horen. Wie kan vertellen hoe je alleen al de mantelzorg formeel kunt organiseren en mensen in risicogroepen volledig doorbetaald vrijstelt van arbeid, die wil ik best aanhoren. De rest is gewauwel in de ruimte. Overigens, dan nog niet. Want hoe ‘aanvaardbaar’ is het eigenlijk in een ‘vrij land’ om een deel van de bevolking voor lange tijd uit de samenleving te weren?

Wil de overheid nu echt zoveel ruimte laten om ons op die manier naar elkaar te laten kijken? Wiens leven moet gespaard en wiens leven mag geofferd worden? Je zou verwachten dat de overheid dergelijke zinloze discussies snel de kop indrukt. Er zijn veel goede redenen te noemen waarom het niet wenselijk is dat burgers constant bezigzijn elkaars waarde voor de maatschappij te bediscussiëren. Het hele fundament onder de samenleving wordt onderuit gehaald. En als een volk zich aan ontmenselijking waagt, weet je dat je een monster creëert dat zich niet meer zo makkelijk laat bedwingen.

Misschien valt het onze overheid niet eens op. Onze bestuurders zijn te druk bezig allerlei intelligente oplossingen te bedenken om corona uit te smeren zodat we zo lang mogelijk met dat virus opgescheept kunnen blijven zitten. De routekaart van het kabinet is geen plan om de samenleving te beschermen tegen corona. Het lijkt meer op een spaarkaart. Met intelligente ‘lockdowns’ sparen we er steeds wat vrije plekken bij op de IC. Misschien pakken ze er in het Catshuisoverleg ook wel een borreltje en een nootje bij: “aanvaardbaar, niet aanvaardbaar, aanvaardbaar, niet aanvaardbaar”. Oh trouwens, in Nieuw Zeeland was het een paar dagen geleden een prachtige viering op Waitangi Day. De enige maskers aanwezig op het feest waren die van de Maori krijgers. Premier Jacinda Ardern serveerde in hoogst eigen persoon een BBQ ontbijt. Prachtig om te zien hoe zij daar genieten van vrijheid. Al sinds juni trouwens. Jacinda Ardern. Zij spaarde levens. Angsthaas.

Kopfoto: wirestock – freepik

3 gedachten over “Coronamurw

  1. Weer ijzersterk geschreven Ginny. Het is zo moedeloos makend wat hier plaats vindt. We zijn gereduceerd tot organisch kapitaal en schieten juist daarom alle doelen voorbij.

  2. Dit kan niet serieus zijn toch? Deze mensen komen telkens uitgebreid aan bod. Heb al tientallen artikelen gelezen over de risicogroepen die thuiszitten, de bejaarden die overlijden, de zorgmedewerkers die bang zijn. Waar ik niets over lees is mijn mbo studenten die kapot zijn na bijna n jaar online onderwijs. Dit zijn de verpleegkundigen en verzorgenden van de toekomst en straks is een hele lichting niet gediplomeerd terwijl ze keihard nodig zijn. Zij zijn ook murv en worden ook nog eens weggezet als egoïstische zeikerd…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *