Coronatijd: een tijd die nooit vergeten mag worden

Dagboek
Janine ter Reehorst

Foto: Janine ter Reehorst

Maarssen 22 januari 2021

Wie had dit vorig jaar kunnen bedenken, een pandemie. Wat eerst nog werd afgedaan als een griepje bleek toch echt wel wat erger te zijn. 

Ik ben werkzaam als verpleegkundige dus ik mocht blijven werken. In het begin werkte ik nog bij een dagpraktijk van een huisarts, daar merkte we in het begin niet veel van de pandemie. Ja de praktijk werd minder bezocht en we keken meer naar de urgentie, wat is echt nodig en natuurlijk kwamen er corona spreekuren. 

Janine ter Reehorst - verpleegkundige kwaliteit - Woonzorgcentrum Maria  Dommer | LinkedIn
Janine ter Reehorst
Verpleegkundige

We werden veel gebeld, met vragen over het virus en of wij konden testen. Regels die bij het RIVM snel veranderden en mensen die niet wisten waar ze aan toe waren. Maar ook wel zieke mensen die zelf niet doorhadden dat ze zo ziek waren. Mensen die ondanks de adviezen toch bleven komen want binnen blijven, daar hebben we echt geen zin in. 

Mijn moeder woont in een verpleegtehuis en die gingen helemaal op slot, gelukkig woont zij beneden en konden we nog voor het raam kletsen. De kappers die dicht moesten en overal zag je coronakapsels komen. De één wat beter geknipt dan de ander. Ik dacht, nou dat kan ik ook wel proberen dus hup de mannen mochten gaan zitten. De puber van toen 14 jaar vond het maar wat spannend. Maar kijk het resultaat mocht er best zijn (al zeg ik het zelf, hahaha) In  de latere tweede of derde lockdown was dit weer aan de orde en dit keer durfde ik ze zelf iets korter te knippen 😉 

De kinderen die thuis moesten werken, ik vond het heel fijn maar voor de kinderen was dit wel even lastig. Sociale contacten minder, zelfs even niet naar teamsport mogen. Zoon vond het wel prima, school is niet zijn ding zeg maar dus de hele dag met vrienden online op de ps4. Dochter was creatief en zat/ zit de hele dag te beeldbellen of online met vriendinnen. En mijn partner en ik waren druk om en rond het huis. De laatste klusjes doen die al jaren bleven liggen, chillen in de tuin, boeken lezen etc. Ik vermaakte mij prima. 

Ondertussen mochten we na de eerste lockdown weer naar buiten, de winkels gingen weer open etc. Ik vond dit erg lastig. In het verpleegtehuis bij mijn moeder was er nog geen corona en het idee dat ze door ons ziek kon worden…… Dus bleven we erg voorzichtig. 

Er werden wel andere maatregelen getroffen, het advies mondkapjes te dragen in publieke binnenruimtes ging in. Nu zit er in elke zak een mondkapje. In Duitsland was deze verplichting er eerder, daar hielden we ons tijdens de vakantie netjes aan. Dochter van net 13 jaar vond het ook een handige verstop plek. 

De zorg stond erg onder druk, ziekenhuizen maar ook de verpleegafdelingen in verpleegtehuizen. Corona op een verpleegafdeling betekende veel zieke bewoners en ook veel die overleden. Mensen waren te oud om opgenomen te worden in het ziekenhuis. Teams die uitvielen. De waardering voor dit harde werk was in de eerste golf groot. Er werd voor ons op straat geklapt, ziekenhuizen werden overladen met cadeautjes. Maar vanuit het kabinet was er minder waardering, ja ze gaven aan dat we hard werkte en dat ze trots waren maar daar bleef het bij. 

2 verpleegkundige zette de actie de haringbonusbeweging op, deze actie was voor betre waardering voor de zorg. Je kon een t-shirt bestellen en een deel van dit bedrag gaat naar het steunfonds zorg na werk in coronazorg dus voor zorgprofessionals die getroffen waren door corona.  Uiteraard kocht ik een t-shirt. Zorgprofessionals konden en kunnen deze steun hard gebruiken. Wat later werd er vanuit het kabinet wel besloten dat zorgmedewerkers een bonus kregen. 

Inmiddels werkte ik als verpleegkundige in een verpleegtehuis. Dit huis was nog steeds coronavrij totdat…… in oktober hadden we op onze afdeling binnen 1 dag van 0 naar 18 besmettingen van de 26 bewoners, 18!!! Hoe dan? Het overviel ons echt en ineens waren wij een cohortafdeling. Vanaf maart hadden ze zich kunnen voorbereiden maar kan je je hier wel op voorbereiden? 

Van schoon naar vuil werken, omgekeerde cohort etc. Het was voor vele nieuw. De ene bewoner had een mild ziekteverloop en de ander overleed binnen 2 dagen. Binnen 5 dagen waren er 24 besmettingen, bijna de hele afdeling. Op een gegeven moment lagen er bij ons 5 tegelijk terminaal. Ook collega’s werden ziek en was er geen personeel om dit op te vangen. Het virus ging als een storm door het huis, ook andere afdelingen werden getroffen. Het is echt onbeschrijfelijk.

Zorg wat afgeschaald werd, er was geen tijd meer voor. Maar 5 mensen tegelijk die gingen sterven, hoe konden we hier zo goed mogelijk voor zorgen? Mensen lagen alleen, familie die niet mochten komen of niet durfde te komen. Het was zwaar, sommige mensen zijn alleen gestorven omdat we er niet de hele tijd bij konden blijven. Comfort was het belangrijkste eventueel met medicatie. Dit deden we zo goed als dat we konden, met elkaar.

De zorg geven in volledig PBM. Wat was de juiste PBM? Een infectiepreventie werd vanaf buitenaf ingehuurd. Deze moest gaan kijken of dat wij het goed deden. Fijn maar ook lastig. Waar wij eerst nog liepen met FFP2 masker en haarnetje etc hoefde dit nu ineens niet meer. Terwijl vele collega’s ziek werden. Tsja dit was nu eenmaal de richtlijnen van het RIVM. Chirurgische irr was echt voldoende?

Ik vond dit moeilijk dus ik heb aan het management gevraagd of dat ze toch over de FFP2 wilde nadenken, zoveel uitval in het team. Gelukkig mocht de FFP2 op de cohortafdelingen blijven. Je mocht zelf kiezen, IRR of FFP2. Maar dit was niet in elk verpleegtehuis zo. Op vele plekken werd en wordt er gewerkt met IRR mondmaskers want dit is nu eenmaal de richtlijn. 

6 weken duurde dit allemaal, 6 weken overwerk en thuis ging het ook door. Het was niet uit te leggen of te bevatten. De pubers klaagde over algemene zaken in het leven terwijl bij ons bijna een kwart van de afdeling overleed. 

Viruswappies die in grote groepen gingen demonstreren. Het leek wel een feestje, gezellig dicht op elkaar en muziek erbij. Gemeentes die nauwelijks in grepen want tsja het recht om te demonstreren. Het contrast was groot.

Na 8 weken was elke bewoner op onze afdeling corona vrij of overleden, 9 lege kamers. Collega’s die langzaam aan weer terug kwamen om te werken. Velen van hen nog erg moe en weinig energie. Dit bleef lang. 

We konden gaan schoonmaken maar ook een stukje verwerken. Terugkijkend naar de heftige tijd. Het team is er sterker van geworden en wat ben ik trots op ons. Maar ook de angst dat het weer gebeurd. We zijn er nog lang niet. De vaccinaties die uitkomst zouden moeten bieden maar is dit wel zo? Tegelijkertijd de mutaties die er zijn en komen. Ik hoop dat dit echt nooit meer gebeurt. 

Kerst brak aan en ook hier waren er maatregelen, bezoek mocht minder en toch maakte het kabinet uitzonderingen voor de kerstdagen? 

Mondkapjes werden gemaakt tot kerstengelen en samen met mijn dochter maakte wij creatieve kerstkaarten. Mijn moeder hing de kerstengelen op haar deur, op de kerstster, leuk voor het personeel. Maar dit alles wel met de gedachte dat dit volgend jaar hopelijk allemaal weer anders is. 

Inmiddels zitten we weer in een lockdown. Over 1 dag krijgen we de avondklok. Grapjes komen voorbij als hond te huur of thuisbezorgd jassen te koop. Ik hoop dat mensen zich niet alleen aan de avondklok houden maar ook overdag zoveel mogelijk thuisblijven.  Want we zijn er nog lang niet. 

De coronatijd, een tijd van thuis blijven met elkaar. Geen hand mogen geven, niet kunnen knuffelen, 1,5 meter afstand, mondkapjes etc. Mensen die denken dat het maar een griep is of dat het complottheorieen zijn maar ook mensen die al maanden hun best doen en voorzichtig leven. 

Het huis omgetoverd tot thuiswerkplekken. Ik heb geleerd dat ik best creatief kan zijn: haren knippen bij de mannen, klusjes in huis doen zoals een leuk televisiemeubel maken, kleur op de muren etc. De tuin is opgeknapt zodat we daar heerlijk van kunnen genieten. Ik heb het wandelen ontdekt en de kinderen af en toe het buiten sporten. Nederland heeft veel mooie wandel plekjes. Maar het belangrijkste is wel om gezond te blijven en om met elkaar te zorgen dat andere ook gezond blijven. 

Janine ter Reehorst

2 gedachten over “Coronatijd: een tijd die nooit vergeten mag worden

  1. Het is precies zoals je het beschrijft…ik heb het in die weken van cohort een slagveld genoemd…vreselijk.
    Mooi geschreven Janine.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *