GeenDorHout

We zijn het ondergeschoven kindje,

We zijn de blik die je niet werp.

Ik vraag mij af, wat bezint je

Terwijl je over onze lichamen stampt?

Zijn wij dan nu al vergeten?

Nee nee dat is het niet.

Je vergeet alleen wat je kon weten,

En je herinnerde ons nooit niet.

We waren heel stil

De slachtoffers van jouw feesten

En de onderwerp van jouw luide onwil.

We waren de reden

Voor al jouw problemen

En van iedereen in de wereld.

We waren verschenen

In jouw hemel als een komeet

Die je liever uit de lucht schoot.

We waren onderwerp van

Jouw gesprekken waarin jij aanbood

Dat we liever dood moesten.

Je betichtte ons van ego

En alleen aan onszelf denken.

Maar nu je kans heb op een boot

Weg van dit alles, ben je enkel jezelf aan het redden.

En we worden weer weggeschoven,

Vergeten, achter in de rij gezet.

Zodat je kan vergeten of wij dood

Zijn of leven, en je terug kan naar je feesten.

Toen we GeenDorHout riepen knikte je mee.

Maar nu de mogelijkheid is een zeis te pakken

Hak je ons af onder de knie.

Wie gaat er voor egoisme ook al weer?

Gepubliceerd door Jacqueline Davis

Meer verhalen van Jacqueline lezen? Ga naar haar dagboek.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *