Dagboek Nick, Aflevering 2

We spreken 22 maart 2020. Ik had net een nacht bij mijn ouders geslapen, ivm dat mijn operatiewonden nu zonder verband mochten, en er moest strak in de gaten houden worden of ik zwelling zou krijgen. Het plan was, om maandag 23 maart terug te keren naar mijn eigen huis. Het huis, waar ik op dat moment woonde, viel onder een instelling voor lichamelijk gehandicapten zorg, echter had ik een eigen appartement, en ontving ik geen zorg. De huishoudelijke ondersteuning had ik begin maart stopgezet, dit in verband met angst op een coronabesmetting. De verplichte begeleidingsgesprekken deed ik telefonisch, er mocht niemand van het personeel mijn huis meer in.

Het is 22 maart, en ik zit bij mijn ouders aan tafel voor de lunch. Ik vraag aan mijn vader of hij me in die middag (lopend, hij mijn rolstoel duwend, door mijn operatie mocht ik nog niet zelf rijden) naar huis wilde brengen. Ik zei: ik heb een slecht gevoel. Ik ben bang dat als die persconferentie morgen komt, dat ik niet meer naar huis mag daarna, je weet nooit wat die instellingen verzinnen. Mijn vader mopperde wat, zijn plannen werden omgegooid maar in die middag bracht ie me naar huis.

En dat was maar goed ook. 23 maart, de intelligente lockdown werd afgekondigd. Met voor mij, veel grotere gevolgen dan voor de gemiddelde burger. Instellingen gingen op slot. Bezoekverboden, verplicht temperatuur op laten nemen, en een stricte order blijf thuis behalve voor boodschappen, waren ineens aan de orde van de dag. Als ik niet bijtijds naar huis was gegaan, had ik tot 1 juni bij mijn ouders moeten blijven

Mijn wonden moesten nog verzorgd, en dat vertrouwde ik het personeel van de instelling niet toe. Mijn vader mocht dit dus een aantal keer per week komen doen, onder stricte regels. Het mocht geen ” visite” worden zeg maar. Ondertussen deed de begeleiding, welke ik telefonisch verplicht sprak, streng en fel. “als je coronaklachten krijgt, dan weet ik zeker dat je je huis uitgesleept wordt” En : “we mogen de politie inschakelen om bezoek te verwijderen, hoor”. Ook kreeg ik van een begeleider te horen dat ik haar in gevaar bracht. En waarmee? Geen idee, ik was herstellende van een operatie en ik kon niet eens de deur uit, want ik kon door complicaties pas halverwege april mijn eigen rolstoel weer voort bewegen.

Ik heb een trauma overgehouden aan de eerste golf. De bozige begeleiders. Het minder mogen dan de rest van Nederland. In de eerste golf stak ik mijn kop in het zand. Ik ben geen risicogroep, deze regels van de instelling slaan nergens op. Ik ontkende mijn eigen zijn, in de hoop zo van de extra instellingsmaatregelen af te komen, die mij onmenselijk lieten voelen.

Ik wist dat ik hier weg moest. Maar hoe? Stay tuned voor het vervolg.

Gepubliceerd door Nick Bootsman

Meer dagboekbijdragen van Nick lezen? Ga naar Nick's pagina.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *